Καὶ ἁπλῶς συναγινώσκοντος

Ἀκόμη περισσότερο στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς πολὺ στενοὺς φίλους του ἦταν ἀρκετὰ διακριτικὸς ὁ Ἀλέξανδρος, ὅπως μαρτυροῦν οἱ τόσες λεπτομέρειες τῆς προσωπικῆς του ζωῆς∙ τὴν ἀδυναμία του πρὸς τὴν μητέρα του Ὀλυμπιάδα δὲν τὴν ἔκρυβε ὁ νεαρὸς βασιλεύς, παρ’ ὅτι γνώριζε τὸν χαρακτῆρα της. «Φιλοσόφως. ἐπιστολὴν δέ ποτε τῆς μητρὸς ἀπορρήτου διερχόμενος, Ἡφαιστίωνος ὡς ἔτυχε παρακαθημένου καὶ ἁπλῶς συναγινώσκοντος»∙ φιλοσοφικά. κάποτε δὲ διαβάζοντας μίαν ἀπόρρητο ἐπιστολὴ τῆς μητέρας του, ὁ Ἡφαιστίων καθὼς ἔτυχε νὰ κάθεται δίπλα του καὶ ἁπλῶς νὰ διαβάζει κι αὐτός. «Οὐκ ἐκώλυσεν, ἀλλὰ τὸν δάκτυλον ἑαυτοῦ τῷ στόματι προσέθηκεν αὐτοῦ, κατασφραγισάμενος φιλικῇ πίστει τὴν σιωπήν»∙ δὲν τὸν ἐμπόδισε, ἀλλὰ ἔβαλε τὸ δάκτυλο του στὸ στόμα του, διασφαλίζοντας μὲ φιλικὴ πίστη τὴν σιωπή. «Φιλοσόφως. εἰ γὰρ ταῦτ’ οὐκ ἔστι φιλοσόφως, τίν’ ἔστιν ἄλλα;» φιλοσοφικά. διότι ἐὰν αὐτὰ δὲν εἶναι φιλοσοφικά, τότε ποιὰ ἄλλα εἶναι;