Πᾶσιν ἐνυπάρχειν ἀνθρώποις

Ὁ Ἀλέξανδρος χαριζόταν στοὺς φιλοσόφους καὶ σὲ ὅσους εἶχαν καλὸ ἦθος∙ ἀλλὰ ἐξοργιζόταν μὲ τοὺς ἀχρείους. «Τοῦτο ποσάκις Ἀλέξανδρος εἶπε βαλλόμενος, ἐκβιαζόμενος;» αὐτὸ τὸ εἶπε πόσες φορὲς ὁ Ἀλέξανδρος ἐπικρινόμενος ἢ ἐκβιαζόμενος; «Καίτοι κρίσεις μὲν ὀρθὰς πᾶσιν ἐνυπάρχειν ἀνθρώποις νομίζομεν»∙ κάτοι σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἐνυπάρχει νομίζομε ὀρθὴ κρίσις. «(ἡ γὰρ φύσις ἀγωγός ἐστιν ἀφ’ ἑαυτῆς πρὸς τὸ καλόν)»∙ διότι ἡ φύσις εἶναι ἀγωγὸς μόνη της πρὸς τὸ καλό). «Οἱ δὲ φιλόσοφοι τῶν πολλῶν διαφέρουσι τῷ τὰς κρίσεις ἔχειν ἐρρωμένας πρὸς τὰ δεινὰ καὶ πεπηγυίας»∙ οἱ φιλόσοφοι δὲ διαφέρουν ἀπ’ τοὺς πολλοὺς ἐπειδὴ ἔχουν ὀξυμένες καὶ σταθερὲς γιὰ τὰ δεινὰ κρίσεις. «Ἐπεὶ οὐ μετὰ τῶν τοιούτων προλήψεων ‘’εἷς οἰωνὸς ἄριστος’’ καὶ ‘’πέρας μὲν μέν ἐστιν ἅπασιν ἀνθρώποις ὁ θάνατος’’»∙ ἐπειδὴ δὲν ταιριάζουν μὲ αὐτὲς τὶς ἀπ΄λοψεις, τὸ ‘’εἷς οἰωνὸς ἄριστος’’ καὶ ‘’τέλος ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ θάνατος’’.