Αἱ φαντασίαι τῶν κινδύνων

Ὁ Ἀλέξανδρος πίστευε ὅτι ἡ φιλοσοφία τοῦ ἐπέτρεπε ἔχειν σταθερὴ σκέψη καὶ σωστὴ κρίση στὶς δύσκολες στιγμές, χωρὶς νὰ παρασύρεται ἀπ’ τὰ πάθη του∙ αὐτὰ διδάχθηκε ἀπ’ τὸν Ἀριστοτέλη στὴν νεότητα του. «Ἀλλὰ θραύουσιν οἱ καιροὶ παρὰ τὰ δεινὰ τοὺς λογισμούς»∙ ἀλλὰ μὲ τὶς δύσκολες συνθῆκες ἐκτρέπει ὁ χρόνος τοὺς λογισμούς. «Καὶ τὰς κρίσεις ἐκκρούουσιν αἱ φαντασίαι τῶν κινδύνων ἐγγύς γενομένων»∙ καὶ τὴν σωστὴ κρίση τὴν ἀποβάλλει ἡ φαντασία ὅταν πλησιάσουν οἱ κίνδυνοι. «’’Φόβος γὰρ’’οὐ μόνον ‘’μνήμην ἐκπλήττει’’ κατὰ τὸν Θουκυδίδην»∙ ‘’διότι ὁ φόβος’’ ὄχι μόνο τὴν μνήμη διαταράσσει’’, ὅπως εἶπε ὁ Βρασίδας στοὺς Πελοποννήσιους πρὶν ἀπ’ τὴν μάχη τῆς Ναυπάκτου, κατὰ τὸν Θουκυδίδη. «Ἀλλὰ καὶ προαίρεσιν πᾶσαν καὶ φιλοτιμίαν καὶ ὁρμήν, εἰ μὴ μηρίνθους φιλοσοφία περιτέθεικεν»∙ ἀλλὰ καὶ τὴν καλὴ διάθεση καὶ τὴν φιλοτιμία καὶ τὴν ὁρμή, ἐὰν δὲν τὰ συγκρατεῖ μὲ σχοινιὰ ἡ φιλοσοφία.