Νταβούτογλου, διαλλακτικὸς

Ὁ Ἀχμὲντ Νταβούτογλου ἐμφανίσθηκε ἀρκετὰ διαλλακτικὸς στὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ γιὰ πολλοὺς λόγους∙ στὴν Μέση Ἀνατολὴ ἡ ἀναταραχὴ προσλαμβάνει ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις, μὲ τὸ κουρδικὸ κίνημα σὲ θέση πρωταγωνιστοῦ, ἐνῶ οἱ συμφωνίες μὲ τὴν Ρωσία, γιὰ τοὺς ἀγωγοὺς φυσικοῦ ἀερίου, προϋποθέτουν τὴν συνεργασία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν προώθησή του στὴν Εὐρώπη. Οἱ εὐχὲς τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ προέδρου του γιὰ ταχεῖα ἀνάρρωση τοῦ Νίκου Ἀναστασιάδη ὁπωσδήποτε εἶναι χειρονομίες ἀβροφροσύνης, ἀλλὰ ἔχουν καὶ πολιτικὴ διάσταση∙ ἔδειξε ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργὸς ὅτι ἐπιδιώκει τὴν συμμετοχὴ καὶ τῆς χώρας του στὴν τριμερῆ συμφωνία, Αἰγύπτου, Κύπρου καὶ Ἑλλάδος, γιὰ τὴν ὁριοθέτηση τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζὠνης, καὶ ἔτσι δὲν ἐκστόμισε ἀπειλές. Φυσικά, κάτω ἀπ’ τὴν ἐπιφάνεια κινεῖται ἡ τουρκικὴ ἐπιχειρηματικὴ τάξη, μὲ πολλὰ ἐνδιαφέροντα στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Εὐρώπη∙ γνωρίζουν ἄριστα, ὅτι μέσῳ Ἑλλάδος διέρχεται ἡ ὁδὸς γιὰ τὴν γηραιὰ ἤπειρο.