Ἑλλάς, νίκη Εὐρωζώνης κατὰ Ἀτλαντιστῶν

Ἡ δίμηνη παράταση τῆς ἀξιολογήσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπ’ τὴν τρόϊκα ὁλοκληρώνεται πιθανώτατα ἐντὸς τοῦ μηνός, μὲ τὴν συντριπτικὴ ἦττα τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τὴν ἀλλαγὴ πορείας τῆς πολιτικῆς μας δυναμικῆς∙ ἡ ὑπονόμευση τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου ἦταν συνεχὴς καὶ προκλητικώτατη κατὰ βῆμα. Τὸ διακύβευμα ἦταν μεγάλο, ἡ παρουσία του στὴν Εὐρωζώνη καὶ μετὰ τὸ τέλος τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμματος, ὥστε ἔχειν βάσεις γιὰ παρεμβάσεις στὴν οἰκονομική της πολιτική∙ ἄλλωστε ὁ Σοσιαλιστὴς πρωθυπουργὸς τὸ ἔφερε στὴν χώρα μας, μὲ τὶς γνωστὲς ἀλλοιώσεις τῶν δημοσιονομικῶν μας στοιχείων καὶ ἐκμεταλλευόμενος, τὸ ὅτι ἡ Εὐρώπη δὲν εἶχε μηχανισμοὺς παρεμβάσεως ἀπέναντι στὸν κίνδυνο χρεωκοπίας μέλους της, ἀλλὰ οὔτε καὶ προγράμματα ἐξόδου τῆς οἰκονομίας του ἀπ’ τὴν κρίση. Ἀπεδείχθη ὅτι ὅλα αὐτὰ ἦταν προσχήματα, χωρὶς οὐδένα ἀντίκρυσμα∙ οὔτε ἀποδοτικοὺς μηχανισμοὺς παρεμβάσεως εἶχε, οὔτε προγράμματα γιὰ ἔξοδο τῆς οἰκονομίας ἀπ’ τὴν ὕφεση∙ ἀντιθέτως τὸ μόνο ποὺ γνώριζε ἦταν τὴν ἐπιδείνωση τῆς ὑφέσεως, ὅπως τὸ ὁμολόγησε, λέγοντας ὅτι κάναμε λάθη, ἀλλὰ δὲν ἀνέλαβε τὴν εὐθύνη γιὰ αὐτὰ οὔτε ἔδωσε λόγο. Ἡ διολίσθηση τῆς Ἑλλάδος στὴν χειρότερη κρίση σὲ εἰρηνικὴ περίοδο εἶναι πρωτίστως εὐθύνη τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ δευτερευόντως τῶν προηγουμένων ἑλληνικῶν κυβερνήσεων∙ ἂν ἀσκούσαμε ἄλλη πολιτική, ἡ κρίση θὰ ἦταν ἐλαφρότερη καὶ ἡ ἀνάκαμψη ταχύτερη.

Σὲ ἕνα πρᾶγμα ἔπεσαν ἔξω οἱ ἀτλαντικοὶ ἐγκέφαλοι, στὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ εἶχαν πιστέψει, καὶ δὲν εἶχαν ἄδικο, ὅτι, μὲ τὴν μεθόδευση τῆς κρίσεως καὶ τῆς μειώσεως τοῦ ἀτομικοῦ τους εἰσοδήματος κατὰ 40% περίπου, οἱ Ἕλληνες θὰ ἐξεγείροντο καὶ θὰ ὁδηγοῦσαν τὴν χώρα στὴν χρεωκοπία, μὲ τὶς ἄνωθεν δικές τους παρεμβάσεις σὲ ρόλο καταλύτου. Ἐπιβεβαιώθηκαν, μὲ τὸ κίνημα τῶν Ἀγανακτισμένων τὸ 2011 καὶ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὸν σοσιαλισμὸ καὶ τὴν ἀριστερὰ πολιτική. Ἀλλὰ ἔδειξαν ἐμπιστοσύνη στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμή, ἔστω καὶ συγκρατημένη στὴν ἀρχή, ἀλλὰ πλήρη στὴν συνέχεια καὶ δὲν ἀποδέχθηκαν τὶς συνεχεῖς παροτρύνσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ δυναμικὲς κινητοποιήσεις καὶ λαϊκὴ ἐξέγερση, ἐνῶ σφράγισαν τὰ ὦτα τους στὶς σειρῆνες τῆς ἀμερικανοκίνητης καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς, ὅτι κάθε τρεῖς μέρες ἔρχεται ἡ καταστροφή∙ ὄχι μόνο δὲν ἦρθε ἡ καταστροφή, ἀλλὰ καὶ ἡ Εὐρωστατιστικὴ ἀναγνωρίζει ὅτι εἴμαστε ἡ ταχύτερον ἀναπτυσσόμενη χώρα τῆς Εὐρωζώνης, μὲ πάνω ἀπὸ 2% τὸ τελευταῖο τρίμηνο, ἐνῶ ἔχουμε τὸ μεγαλύτερο πρωτογενὲς πλεόνασμα, δηλαδὴ ἔχουμε τακτοποιήσει τὴν τρέχουσα διεχείριση τῶν δημοσιονομικῶν μας∙ φυσικά, δὲν ἔχουμε λύσει τὰ προβλήματά μας, καὶ κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν τὸ χρέος, ἀλλὰ βρισκόμαστε στὸν σωστὸ δρόμο. Οἱ δυναμικοὶ κλάδοι, τουρισμός, μεταφορές, ναυτιλία, ψηφιακὴ τεχνολογία ἀποτελοῦν ἐγγύηση γιὰ τὸ μέλλον.

Ἡ ἀντιπολίτευση ἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ πολιτικοῦ κλίματος καὶ ἀγνωνίζεται νὰ προσαρμοσθεῖ στὶς νέες συνθῆκες, ἀλλὰ αὐτὸ ἀποδεικνύεται δύσκολο∙ τὰ τελευταῖα δυόμισυ χρόνια ἔχει κτίσει τὴν πολιτική της ἔκφραση, στὴν συνέχιση τῆς ὑφέσεως καὶ στὴν παρουσία τῆς τρόϊκας, ἢ μᾶλλον τῆς κερδοσκοπικῆς πτυχῆς της, ταυτιζόμενη μάλιστα ἀπολύτως μαζί της στὶς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς κυβερνήσεως, ἐνῶ εἶχε ὡς ἐπικουρία τὴν ἀντιγερμανικὴ ὑστερία. Αἰφνιδίως διαπιστώνει ὅτι βρίσκεται στὸ κενό∙ ἡ ἀνάπτυξη εἶναι γεγονός, καὶ ἡ ἀγορά, οἱ μικρομεσαῖοι, γίνονται πλέον οἱ πρωταγωνιστὲς τῶν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν ἐξελίξεων. Ἡ ἀγορὰ δύο πράγματα ζητάει, τὴν πολιτικὴ σταθερότητα καὶ τὴν ἐπανάληψη τῶν τραπεζικῶν πιστώσεων∙ πέτυχε τὸ ἱστορικὸ θαῦμα, χάρις στὸ φιλότιμο τῶν Ἑλλήνων, τὴν μετάβαση τῆς οἰκονομίας ἀπὸ ὕφεση 7% σὲ ἀνάπτυξη 2%, ἐντὸς διετίας καὶ μάλιστα χωρὶς τραπεζικὴ ρευστότητα, μὲ τὴν προσωπικὴ ἐμπιστοσύνη ὅλων μεταξύ τους. Ἔρχεται ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ζητάει τὴν ἄρδην ἀνατροπὴ αὐτῶν τῶν δύο, τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες, μὲ δεδομένη τὴν ἀκυβερνησία κατὰ τὶς δικές του ἐκτιμήσεις καὶ μὲ φρασεολογία τῆς προηγούμενης ἐποχῆς, ἴδιας μάλιστα μὲ ἐκείνης τῶν κερδοσκόπων∙ οἱ ἄνθρωποι τῆς ἀγορᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ συνταξιοῦχοι, ποὺ βλέπουν τὸν ἀγῶνα καὶ τὴν ἀγωνία τῶν ἐγγονῶν τους, διερωτῶνται, ἂν ἔχει ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα.

Φαίνεται ὅτι τὰ μηνύματα αὐτὰ φθάνουν στὴν Κουμουνδούρου, ἀλλὰ πὼς δύσκολα πολὺ περνᾶνε μέσα ἀπ’ τὶς ὠτασπίδες της∙ ἔκανε κάποια ἀναφορὰ ὁ πρόεδρός της γιὰ εὐθύνη τοῦ Ταμείου γιὰ τὴν κρίση καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη λογοδοσίας του, ἀλλὰ αὐτὸ ἐκτὸς Ἑλλάδος, στὴν Γενεύη, σὰν κάτι νὰ φοβᾶται στὸ ἐσωτερικό. Ἐδῶ μένει προσκολλημένος στὰ παλιὰ συνθήματα, κατὰ τῆς Μέρκελ καὶ τῆς Εὐρώπης, τῆς δεξιᾶς καὶ τῆς κυβερνήσεως ποὺ δὲν πονάει τὸν λαό… Μᾶλλον ἐννοεῖ τοὺς ἐργατοπατέρες καὶ τὸ βαθὺ ΠΑΣΟΚ ποὺ ἔχει κατακλύσει τὸ κόμμα του∙ οἱ ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου δὲν φθάνουν στὴν αὐλή του, διότι καὶ οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις καταγράφουν τὴν προϊοῦσα μείωση τῆς διαφορᾶς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, καὶ οἱ ἀναπληρωματικὲς δημοτικὲς ἐκλογές, ἡ πραγματικὴ δημοσκόπηση καὶ μάλιστα στὸ προπύργιό του τὴν Ἀττική, κατέγραψαν τὴν διαφορὰ ἀπὸ τέσσερες ἕως τριάντα μονάδες. Οἱ διαδηλώσεις ἔδειξαν κι αὐτὲς τὴν ἐνόχληση τουλάχιστον τοῦ κόσμου ἀπέναντι στὶς λίγες ἑκατοντάδες ταραξιῶν∙ ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶχε χαρακτηρίσει τὰ Δεκεμβριανὰ τοῦ 2008 ὡς λαϊκὴ ἐξέγερση καὶ ἀποδείχθηκαν ὀργανωμένο σχέδιο τῶν ξένων μιστικῶν ὑπηρεσιῶν, μὲ πολλοὺς νέους νὰ παρασύρονται καὶ περισσότερους μετανάστες νὰ ἐπιδίδονται σὲ λεηλασίες. Τὸ ἐπιχείρησαν καὶ προχθές, ἀλλὰ ἀπέτυχαν παταγωδῶς∙ δὲν παρουσιάσθηκε τὸ φαινόμενο τῆς αὐθορμήτου λαϊκῆς συμμετοχῆς, πλὴν τῶν γνωστῶν καὶ μὴ ἐξαιρεταίων…

Ἡ ἀγορὰ ἔχει πιστέψει ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς δίδει πραγματικὴ μάχη κατὰ τῶν κερδοσκόπων τῆς Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν συμπαράσταση τῶν Εὐρωπαίων∙ τὸ πιστεύει ἀκράδαντα καὶ γι’ αὐτὸ δὲν παρασύρεται καθόλου, οὔτε στὶς μέρες τῆς κατακλυσμικῆς προπαγάνδας ὅτι ἔρχεται ἡ καταστροφή∙ οἱ μικρομεσαῖοι συνεχίζουν τὶς δουλειές τους καὶ μάλιστα τὶς πολλαπλασιάζουν ἐν ὄψει καὶ τῶν ἑορτῶν. Στὶς ρυθμίσεις τῶν ὀφειλετῶν ἔχουν ἐγγραφεῖ ἤδη ἑκατὸ χιλιάδες καὶ ἔχουν εἰσρεύσει στὸ δημόσιο ταμεῖο κάπου εἴκοσι ἑκατομμύρια εὐρώ, ἀλλὰ καὶ συνεχίζονται μὲ ταχύτατους ρυθμούς∙ τὰ πολλαπλασιαστικὰ φαινόμενα τῆς ρευστότητος αὐτῆς, ὅπως καὶ ἐκείνης τῶν τουριστικῶν ἐσόδων, γίνονται πλέον τὸ ἐφαλτήριο τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, μὲ τὴν διάχυσή τους στοὺς ὑπόλοιπους κλάδους. Ὅσο διατηρεῖται ἡ ἐμπιστοσύνη, καὶ μάλιστα αὐξάνεται τὸν τελευταῖο καιρό, τοῦ κόσμου πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, τόσο καὶ τὸ ἐθνικὸ μέτωπο καθίσταται ἀπρόσβλητο ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους∙ ἔκφραση αὐτοῦ τοῦ μετώπου εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῶν Ἑλλήνων γιὰ ἀποφυγὴ τῶν ἐκλογῶν καὶ ἀνάδειξη τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ἀπ’ τὴν παροῦσα Βουλή, ὅπως καὶ ἡ προτίμηση πρὸς τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ γιὰ πρωθυπουργό, ἀπέναντι στὸν πρόεδρο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Στὴ συζήτηση στὴ Βουλὴ ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ φάνηκε ἡ γύμνια τῆς ἀντιπολιτεύσεως∙ ὅσο ὑστερεῖ στὸν βηματισμό της ἀπέναντι σὲ ἐκεῖνον τοῦ κόσμου τῆς ἀγορᾶς, τόσο θὰ χάνεται στὶς παλινδρομήσεις της στὸ παρελθόν.