Ἁμφιθυμικὴ ἀντιπολίτευση

Ἡ ἀντίδραση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, στὴν ἐπίσπευση τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων, ἦταν ἀμφιθυμική ∙ ἀμήχανη στὴν ἀρχή, πομπώδης στὴν συνέχεια, ἀλλὰ μὲ σαφὴ τὴν ἀνησυχία στὸ βάθος. Ὁ Ναπολεοντίσκος τὶς χαρακτήρισε προμήνυμα γιὰ ἐκλογές, ἐνῶ κορυφαῖα στελέχη του ἦταν πολὺ ἐπιφυλακτικά∙ ἡ προσφορὰ ἀσφαλῶν θέσεων στοὺς συνδυασμούς του εἶναι λίγες, ὁπότε δὲν χωροῦν ὅλοι οἱ ὑποψήφιοι ἀνεξάρτητοι ἢ μικρῶν κομμάτων βουλευτές. Ἡ πολιτικὴ ἀναμέτρηση γίνεται πλέον μετωπική, ὄχι τόσο μὲ τὴν κυβέρνηση, ὅσο μὲ τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες, οἱ ὁποῖοι βλέπουν, ὅτι κινδυνεύει ἡ μετὰ ἀπὸ τόσα βάσανα ἀνάκαμψη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας∙ ἀπέναντι τους δὲν ἔχουν πέραση τὰ ἀριστερὰ συνθήματα καὶ ἡ ἀντιγερμανικὴ ὑστερία, μετροῦν μόνο τὰ οἰκονομικὰ ἐπιχειρήματα. Καὶ αὐτὰ λείπουν παντελῶς στὴν Κουμουνδούρου, ὅταν καὶ οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι συνομιλητές του δείχνουν ὅτι τὸν ἐγκαταλείπουν, διότι βλέπουν ὅτι δὲν ἔχει τὴν πολιτικὴ ἀπήχηση ποὺ περίμεναν. Καὶ τὶς ἐκλογὲς χάνει, ἐκμυστηρεύονται ἀρκετοὶ κερδοσκόποι.