Εἰ τοσούτους ἀποσφάττων

Τὴν ἀγριότητα καὶ βαρβαρότητα τῶν τυράννων παρουσιάζει ὁ Πλούταρχος, σὲ σύγκριση μὲ τὸν Ἀλέξανδρον∙ εἶχαν ἐπιδοθεῖ σὲ ἀκατανόμαστα βασανιστήρια ὅλοι τους σχεδόν. «Ἀλέξανδρος δ’ὁ Φεραίων τύραννος (ἔδει δὲ τοῦτο μόνον αὐτὸν καλεῖσθαι καὶ μὴν καταισχύνειν τὴν ἐπωνυμίαν)»∙ ὁ τύραννος τῶν Φεραίων Ἀλέξανδρος ( χρειάσθηκε ἔστι νὰ ὀνομάζεται αὐτὸς καὶ νὰ μὴν ντροπιάζει τὸ ὄνομα). «Θεώμενος τραγῳδὸν ἐμπαθέστατον ὑφ’ ἡδονῆς διετέθη πρὸς τὸν οἶκτον»∙ ὅταν εἶδε παθιασμένο τραγωδὸ συγκινήθηκε καὶ ὁ ἴδιος ἀπ’ τὴν σκηνή. «Ἀναπηδήσας οὖν ἐκ τοῦ θεάτρου θᾶττον ἢ βάδην ἀπῄει, δεινὸν εἶναι λέγων»∙ πετάχθηκε ἔξω τότε ἀπ’ τὸ θέατρο τρέχοντας σχεδόν, λέγοντας ὅτι εἶναι τρομερό. «Εἰ τοσούτους ἀποσφάττων πολίτας ὀφθήσεται Ἑκάβης καὶ Πολυξένης πάθεσιν ἐπιδακρύων»∙ ἀφοῦ τόσους κατέσφαξε πολῖτες νὰ φανεῖ ὅτι δακρύζει γιὰ τὰ δεινὰ τῆς Ἑκάβης καὶ τῆς Πολυξένης. Εἶχε τὸ ἴδιο κακὸ τέλος καὶ αὐτός, ὁ χειρότερος τύραννος τοῦ τετάρτου αἰῶνος.