Ἵππου χρεμετίζοντος ἥδιον

Τὴν ἐπίδραση τῆς μουσικῆς στὸ ἦθος τοῦ ἀνθρώπου σημειώνει ὁ Πλούταρχος γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο∙ εἶχε ἐκτὸς τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ τὸν διάσημο Ἰσμηνίαν διδάσκαλο τῆς μουσικῆς, ὁ ὁποῖος εἶχε ζήσει στὴν αὐλὴ τοῦ Φιλίππου. «Ὁ δὲ τῶν Σκυθῶν βασιλεὺς Ἀντέας Ἰσμηνίαν τὸν αὐλητὴν λαβὼν αἰχμάλωτον ἐκεύλευσε αὐλῆσαι παρὰ πότον»∙ ὁ βασιλεὺς δὲ τῶν Σκυθῶν Ἀντέας, ὅταν συνέλαβε αἰχμάλωτο τὸν αὐλητὴ Ἰσμηνία τὸν διέταξε νὰ παίξει σὲ συμπόσιο. «Θαυμαζόντων δὲ τῶν ἄλλων καὶ κροτούντων, αὐτὸς ὤμοσεν ἀκροᾶσθαι τοῦ ἵππου χρεμετίζοντος ἥδιον»∙ ἐνῶ οἱ ἄλλοι τὸν θαύμαζαν καὶ τὸν χειροκροτοῦσαν, αὐτὸς ὁρκίσθηκε ὅτι τοῦ ἀρέσει περισσότερο νὰ ἀκούει χρεμετισμο ἵππου. «Ἀπεσκηνώκει τὰ ὦτα τῶν Μουσῶν, καὶ τὴν ψυχὴν ἐν ταῖς φάτναις εἶχεν»∙ σφράγιζε τὰ αὐτιά του στὶς Μοῦσες καὶ εἶχε τὴν ψυχή του στὶς φάτνες. «Οὐχ ἵππων ἀλλ’ ὄνων ἐπιτηδειοτέραν ἀκούειν»∙ ὄχι τὰ χρεμετίσματα ἵππων ἀλλὰ τῶν ὄνων θεωροῦσε καλύτερα.