Πόλωση, ἔκφραση εὐρωαμερικανικοῦ πολέμου

Ἡ κλιμάκωση τῆς πολώσεως στὸ ἐσωτερικό, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐμμονῆς τῆς Κουμουνδούρου γιὰ πρόωρες ἐκλογές, ἀποτελεῖ τὴν κορυφαία ἔκφραση τοῦ εὐρωαμερικανικοῦ οἰκονομικοῦ πολέμου∙ κατέστη καὶ πάλι ἡ Ἑλλὰς τὸ μῆλον τῆς ἔριδος, ἔτσι τὸ ‘φερε ἡ τύχη. Στὴν ἀνάδειξη τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κρίνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ τύχη τῆς Εὐρωζώνης καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς δίδει τόση βαρύτητα στὴν ἐκλογή του, ἀλλὰ καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀντιληφθεῖ ἄριστα ὅτι μόνο πολιτικὲς περιπέτειες δὲν χρειάζεται ὁ τόπος∙ ἀπέναντι στὶς ἐπιλογὲς αὐτὲς βρίσκοντα οἱ ὲξαγγελίες τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ προσφυγὴ στὶς κάλπες, ἂν ἀποτύχει ἡ ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου, ὅτι θὰ καταγγείλει ὅλες τὶς συμφωνίες καὶ τὰ μνημόνια καὶ ὅτι «οἱ ἀγορὲς θὰ χορεύουν πεντοζάλη» ἀπ’ τὸν τρόμο τους μπροστά του. Ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ μέθη εἶναι ἔμφυτα μέσα του, ἀλλὰ τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι ἡ τύχη τῆς χώρας, διότι ὅλοι ἀναγνωρίζουν, ἐκτὸς ἀπὸ μερικοὺς θερμοκέφαλους ἢ ἄλλους τινας ἔξωθεν κινουμένους στὴν Κουμουνδούρου, ὅτι δὲν εἴμαστε τὸ κέντρο τοῦ κόσμου, οὔτε ἡ ἑστία τῆς παγκοσμίου ἐπαναστάσεως, τὴν ὁποία ὅλοι οἱ λαοὶ ἀναμένουν, ἐπειδὴ θαυμάζουν τὰ ὅσα ἐκκολάπτονται στὴν συνοικιακὴ πλατεῖα∙ τὸ ἀντίθετο μάλιστα ἡ κοινὴ γνώμη ἐπιμένει, ὅπως φαίνεται κι ἀπ’ τὶς χαλκευμένες δημοσκοπήσεις, γιὰ ἕνα, γιὰ πολιτικὴ σταθερότητα.

Τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς εἶναι ἡ ἀπαίτηση ὅλων τῶν παραγόντων τῆς οἰκονομίας, ἀνεξαρτήτως τῆς διαβαθμίσεώς των, γιὰ ὁμαλὴ πορεία∙ πέρασαν τὴν ἐφιαλτικὴ τετραετία, μὲ τὴν ἐσκεμμένη ὑπονόμευση τῆς χώρας ἀπ’ τὸν σοσιαλιστὴ πρωθυπουργὸ καὶ ἐπέτυχαν τὴν ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὸν Ἄδη τὴν τελευταία διετία, καὶ τώρα βλέπουν ὅτι κινδυνεύει ἡ χώρα μὲ τὴν ἐπανακύλισή της στὰ Τάρταρα, πολὺ χειρότερα ἀπὸ πρίν. Γνωρίζουν ὅλοι οἱ οἰκονομικοὶ κύκλοι, ἀλλὰ περισσότερο οἱ μικρομεσαῖοι τῆς ἀγορᾶς, ὅτι μόλις ἔβγαλαν τὴν μύτη τους στὸν ἀέρα καὶ ἀναπνέουν μόνοι τους, χωρὶς ἀναπνευστῆρα, μὲ τὴν ἐπίτευξη θετικῶν ρυθμῶν ἀναπτύξεως∙ πιστεύουν ἀκράδαντα, ὅτι εἶναι βατὸς πλέον ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀπογείωση, ὅπως τὸ ἐπιβεβαιώνουν, τὸ 2% τῆς ἀναπτύξεως τοῦ ΑΕΠ, τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα, 3,5 δις εὐρώ, καὶ ἡ σταδιακὴ μείωση τῆς ἀνεργίας κατὰ 2,5% τὸν Σεπτέμβριο∙ περισσότερο ὅμως ἐμπιστεύονται τὸν ἑαυτό τους, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ψυχολογίας τους, ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴν μεμψιμοιρία, στὴν αἰσιοδοξία ὅτι, «ἀφοῦ πετύχαμε τὴν ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὴν κόλαση, ὅλα τὰ μποροῦμε». Ἕνα τοὺς τρομάζει ἡ μετακύλιση στὴν ἀβεβαιότητα καὶ στὴν ἀγωνία γιὰ τὶς δουλειές τους∙ φάνηκε αὐτὸ μὲ τὴν πτώση στὴν κίνηση τῆς ἀγορᾶς τὴν τελευταία ἑβδομάδα, «κουμπώθηκε ὁ κόσμος», λένε.

Στὸν ἑλληνικὸ λαὸ θεωρεῖται δεδομένη ἡ διεθνὴς πραγματικότης∙ ἔχουν ἀντιληφθεῖ ἀρκετά, τουλάχιστον τὴν πενταετία, τὴν στάση τῶν κερδοσκόπων τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου καὶ τῶν Ἀμερικανῶν. Ἀκόμη καὶ στὴν περίοδο τῆς χειρότερης κρίσης, ὅταν ἡ ὕφεση ἦταν στὸ 7,5% καὶ ἡ ἀντιευρωπαϊκὴ προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς στὴν διαπασῶν –γιὰ ὅλα ἔφταιγε ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ ἦταν ἡ ἐπῳδός της-, ἡ πίστη τῶν Ἑλλήνων στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη ἦταν στὸ ὑψηλότερο ποσοστὸ ὅλων τῶν ἑταίρων∙ σήμερα, μὲ τὴν ἀνάπτυξη σὲ ὑψηλότερο ποσοστὸ πάλι, ἡ πίστη ἔχει γίνει ἀπόλυτη πεποίθηση καὶ δὲν διαταράσσεται εὔκολα πλέον, οὔτε ἀπ’ τὶς διαστρεβλώσεις τῶν γεγονότων ἀπ’ τὴν διαπλοκή, οὔτε ἀπ’ τὴν συνθηματολογία τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Γνωρίζουμε ὅλοι μας πιά, ὅτι τὰ ἐμπόδια στὴν ἀξιολόγηση τὰ ἔφεραν μόνο οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Ταμείου, μὲ ἕνα σωρὸ παρεμβάσεις ἐκτὸς συμφωνίας καὶ μὲ προκλητικὴ αὐθαιρεσία∙ ἀπαιτοῦσαν τὴν ἐκκαθάριση τοῦ πολιτικοῦ προβλήματος, δηλαδὴ ἐκλογὲς πρῶτα καὶ μετὰ συμφωνία. Τὴν ἴδια θέση ὅμως ἔχει καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος, καθόλου τυχαῖα∙ τὰ ὑπόγεια ρεύματα συμβάλλουν, μὲ τὶς συναντήσεις του μὲ κορυφαίους κερδοσκόπους στὴν Ἀμερική. Ἡ ταύτισή τους εἶναι γνωστὴ πλέον στὸ Πανελλήνιο, ὁπότε εὔκολη καὶ ἡ ταύτιση στὶς ἐπιδιώξεις, χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, πιστεύουν, ἀλλὰ τοὺς ἔχει καταλάβει πολὺ καλὰ ὁ λαός.

Τὸ ἐρώτημα ἑπομένως εἶναι τὸ γιατὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀρνεῖται πεισματικὰ τὴν ὅποια ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ πραγματικότητα, διότι ἀπὸ τὴν διεθνῆ γνωρίζει μόνο τὶς ἐντολὲς τῶν κερδοσκόπων∙ κάτι ἄλλο συμβαίνει κάτω ἀπ’ τὶς μεγαλόστομες διακηρύξεις καὶ αὐτὸ φαίνεται ὁλοκάθαρα. Ἡ συρρίκνωση στὶς δημοσκοπήσεις «βγάζει μάτι» πιά, ἡ ἧττα στὶς ἀναπληρωματικὲς δημοτικὲς ἐκλογὲς σημαίνει ὅτι χάνει στὸ ἀπόρθητο ὀχυρό του τῆς Ἀττικῆς, ἡ ἀπροθυμία κινητοποιήσεως τοῦ κομματικοῦ του μηχανισμοῦ εἶναι γεγονός, ὄχι μόνο σὲ συγκεντρώσεις ὅπως στὴν ὁμιλία τοῦ προέδρου στὸ Ἡράκλειο, μὲ τοὺς «τρεῖς κι ὁ κοῦκος», ἀλλὰ περισσότερο στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, πουθενὰ ΣΥΡΙΖΑ. Στὴν ἀγορὰ θὰ κριθοῦν οἱ ἐκλογὲς κυρίως καὶ δευτερευόντως στὴν τηλεόραση, διότι ἔχει κερδίσει αὐτὴ τὸ προνόμιο τῆς ἀ-πειθοῦς∙ ὅποιος συμπλέει ἔστω μὲ τὸ ρεῦμα τῆς ἀγορᾶς ἔχει μὲ τὸ μέρος του τὴν δυναμικὴ μερίδα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ Ναπολεοντίσκος δείχνει, ὄχι μόνο ἀγνοεῖν τὴν μερίδα αὐτή, ἀλλὰ καὶ σὰν νὰ ἐπιδιώκει τὴν ρήξη μαζί της∙ μὲ τὶς δεσμεύσεις του, γιὰ καταγγελία τῶν συμφωνιῶν μὲ τὴν Εὐρώπη προκαλεῖ τὴν ἐχθρότητα τῶν μικρομεσαίων, τῶν πρωτεργατῶν τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Ἑπομένως, ἐπειδὴ τόσο κουτὸς δὲν εἶναι οὔτε αὐτὸς οὔτε τὸ ἐπιτελεῖο του, κάτι ἄλλο ἐπιδιώκει∙ τὴν ἐκλογὴ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν ἧττα στὶς ἐκλογές, ἂν γίνουν. Ἄλλη ἑρμηνεία δύσκολα βρίσκεται.

Ἡ κυβέρνηση ἀποδεικνύεται ὅτι ἔκανε σωστὲς ἐπιλογὲς καὶ καλὰ ὑπολογισμένες κινήσεις∙ ἐξάντλησε ὁλόκληρη τὴν ὑπονομή της στὶς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν τρόϊκα καὶ στὶς πιέσεις τοῦ Ταμείου καὶ στὸ τέλος ἐξασφάλισε, μὲ τὴν δίμηνη παράταση, τὴν στήριξη τῆς Εὐρωζώνης. Στὴν συνέχεια προχώρησε στὴν ἐπίσπευση τῆς προεδρικῆς ἐκλογῆς καὶ στὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες, ἂν ἀποτύχει∙ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς εἶναι σαφέστατος, ὁ καθένας ἀναλαμβάνει τὶς εὐθύνες του, οἱ βουλευτὲς πρῶτα, ὁ λαὸς στὴν συνέχεια. Ἔδειξε ὅτι ἔχει πλήρη καὶ ζωντανὴ ἐπικοινωνία μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα∙ οἱ ζωντανὲς δυνάμεις της, ὁ κόσμος τῆς ἀγορᾶς, πιστεύει ὅτι μόνο μὲ τὴν πολιτικὴ σταθερότητα θὰ διασφαλίσει τὴν συνέχεια τῆς ἀναπτύξεως, χωρὶς κινδύνους μετακυλίσεως στὴν κρίση. Ἤδη οἱ δυνάμεις αὐτὲς ἀποδίδουν, μὲ τὶς πιέσεις τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων στοὺς βουλευτές, στὶς ἐπαρχίες πρωτίστως, ἐνῶ ὁ ἀρχηγίσκος συνέταιρος τοῦ Ναπολεοντίσκου βλέπει τὸ κόμμα του νὰ διαλύεται, ἀφοῦ βασικὰ στελέχη του καὶ μεγαλέμποροι τῆς ἀγορᾶς τὸν ἐγκαταλείπουν ἐπιτροχάδην∙ στὶς μικρὲς πόλεις οἱ πιέσεις αὐτὲς εἶναι ἰσχυρότερες καὶ πιὸ ἀποδοτικές. Ἔτσι διαμορφώνεται ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ στὴν χώρα καὶ δὲν φαίνονται στὸν ὁρίζοντα σύννεφα γιὰ τὴν διαταραχή της, τὸ ἀντίθετο μάλιστα ἐνισχύονται οἱ πιέσεις γιὰ πολιτικὴ σταθετότητα, διότι ἡ ἀγορὰ φοβᾶται ὅτι μπορεῖ νὰ χάσει τὴν κίνηση τῶν ἑορτῶν, τὸ ἐφαλτήριο στὴν πορεία ἀπογειώσεώς της.