Εἰς τὰς λατομίας ἐμβαλὼν

Ἡ ἀγενὴς καὶ ἀπρεπὴς στάση τῶν αὐταρχικῶν βασιλέων ἀπέναντι στὶς τέχνες ἦταν δεδομένη στὴν ἀρχαιότητα∙ ὁ Ἀλέξανδρος, γράφει ὁ Πλούταρχος, διέφερε ἀπὸ ὅλους, ἀκόμη καὶ ἀπ’ τὸν πατέρα του, μὲ τὴν φιλόμουση διάθεσή του. «Οἷος πάλιν ἦν Διονύσιος ὁ τὸν ποιητὴν Φιλόξενον εἰς τὰς λατομίας ἐμβαλών»∙ τέτοιος ἦταν καὶ ὁ τύραννος τῶν Συρακουσῶν Διονύσιος, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν ποιητὴν Φιλόξενο στὰ λατομεῖα. «Ὅτι τραγῳδίαν αὐτοῦ διορθῶσαι κελευσθεὶς εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ὅλην μέχρι κορωνίδος περιέγραψεν»∙ ὅταν τὸν διέταξε διορθῶσαι μία τραγῳδία του, ἀμέσως αὐτὸς ἀπ’ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος τὴν ξανάγραψε. «Ἦν δὲ καὶ Φίλιππος ἐν τούτοις ὑπ’ ὀψιμαθίας ἑαυτοῦ μικρότερος καὶ νεοπρεπέστερος»∙ ἦταν καὶ ὁ Φίλιππος σὲ αὐτὰ κατώτερος τοῦ ἑαυτοῦ του ὡς νεοφώτιστρος. Ὁ Διονύσιος εἶχε συγκεντρώσει πολλοὺς σοφοὺς στὴν αὐλή του∙ ὁ Ἀντισθένης, ὁ Πλάτων κατέφυγαν ἐκεῖ, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Σωκράτους.