Καὶ δοκοῦντος ἐξελέγχειν

Ὁ Φίλιππος ἦταν ἄμουσος καὶ εἰρωνευόταν ὅσους ἔπαιζαν ὄργανα τῆς μουσικῆς, ἂν καὶ τοῦ ἄρεσε πάρα πολὺ τὸ ποτό∙ ἀντιθέτως ὁ Ἀλέξανδρος εὐνοοῦσε τὶς τέχνες καὶ τὰ γράμματα καὶ εἶχε πάντοτε γύρω του πολλοὺς φιλοσόφους, ἱστορικοὺς καὶ μουσικούς. «Ὅθεν καί φασι πρός τινα ψάλτην περὶ κρουσμάτων αὐτοῦ διαφερομένου καὶ δοκοῦντος ἐξελέγχειν»∙ γι’ αὐτὸ καὶ λένε γιὰ κάποιον ψάλτη ὁ ὁποῖος ἔψαχνε τοὺς ρυθμοὺς καὶ προσπαθοῦσε νὰ τοὺς ἐπιβεβαιώσει στὰ ὄργανα. «Ἀτρέμα μειδιάσαντα τὸν ἄνθρωπον εἰπεῖν»∙ ἤρεμα χαμογέλασε ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπε. «Μὴ γένοιτό σοι, βασιλεῦ, ἀθλίως οὕτως, ἵνα ταῦτ’ ἐμοῦ βέλτιον εἰδῇς»∙ μὴ πέφτεις, βασιλιᾶ, τόσο χαμηλά, ὥστε νὰ γίνεις καλύτερος ἀπὸ μένα σὲ αὐτά. «Ἀλλ’ Ἀλέξανδρος εἰδὼς τίνων δεῖ θεατὴν εἶναι καὶ ἀκροατὴν καὶ τίνων ἀγωνιστὴν καὶ αὐτουργόν»∙ ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος γνώριζε ποιὸς εἶναι κατάλληλος γιὰ θεατὴς καὶ ἀκροατὴς καὶ ποιὸς κατάλληλος γιὰ ἀγωνιστὴς καὶ ἀρχηγός.