Ἀτλαντικὰ παιχνίδια καὶ σύνεση Εὐρώπης

Ὁ βομβαρδισμὸς τῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τὰ δημοσιεύματα τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς ἐλάχιστα, ὅπως φαίνεται, τοὺς ἐπηρεάζουν∙ ἴσως ἐπειδὴ ἔχουν συνηθίσει ἀπ’ τὴν καταστροφολογία τῆς πενταετίας, ὅταν τρεῖς φορὲς τὴν ἑβδομάδα βρισκόμασταν ἐκτὸς Εὐρωζώνης καὶ ἀπόκληροι, καὶ τώρα δὲν τὴν λογαριάζουν σχεδὸν καθόλου. Ἡ προπαγάνδα τους ὑπὲρ τοῦ Ναπολεοντίσκου δὲν ἔχει τὰ ἀναμενόμενα ἀπ’ τοὺς ἴδιους ἀποτελέσματα καὶ ἐπιδίδονται στὴν μεθόδευση ἄλλων τεχνασμάτων, γιὰ γνῶμες εἰδικῶν καὶ γιὰ δεδομένο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα∙ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς καὶ τοῦ ἐγκύρου εὐρωπαϊκοῦ τύπου εἶναι χαρακτηριστική, ἀλλὰ δὲν τὴν μεταφέρει ἡ ἐπιχώρια δούλη της. Ἡ σύνεση καὶ ἡ σωφροσύνη τῆς κοινῆς γνώμης ἀποτελεῖ σαφῆ ἀπάντηση, σὰν νὰ ἔχει τὴν διαίσθηση, ὅτι θὰ διαψευσθοῦν πάλι ὅπως πρὸ διετίας οἱ Κασσάνδρες.