Τελευταία ἑβδομάδα, δημόσια ἀσφάλεια

Ἡ δημόσια ἀσφάλεια ἀναδεικνύεται στὸ κρίσιμο θέμα, πέραν τῶν οἰκονομικῶν τῆς προηγουμένης περιόδου, τῆς τελευταίας προεκλογικῆς ἑβδομάδος∙ μετὰ τὶς νέες ἀποκαλύψεις στὰ τρομοκρατικὰ καὶ τὶς διασυνδέσεις τους μὲ ποινικούς, ἀλλὰ καὶ πολιτικούς, ὁδηγοῦν σὲ ἀνατροπὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς∙ ὁ νέος παράγων ἀποβαίνει καθοριστικὸς γιὰ τὴν πολιτικὴ ἀναμέτρηση στὴν χώρα. Ὁπωσδήποτε τὰ οἰκονομικὰ παραμένουν τὸ κύριο θέμα καὶ οἱ εὐθύνες τῆς νέας κυβερνήσεως ἀπ’ τὴν ἑπόμενη Δευτέρα εἶναι τεράστιες∙ ἀκόμη καὶ ἡ διαπλοκὴ τὰ ἔχει χαμένα, διότι εἶχε καταρτίσει τὸ σχέδιό της κατὰ τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ τὴν ὑπονόμευση τῆς εὐρωπαϊκῆς μας πορείας, μὲ τὴν πλύση ἐγκεφάλου τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τὴν παράκαμψη τῶν σοβαρῶν προβλημάτων. Ἀνακύπτουν ὅμως δύο θέματα, πρῶτον, οἱ διασυνδέσεις τῆς τρομοκρατίας μὲ τοὺς ποινικοὺς καὶ λαθρεμπόρους ναρκωτικῶν, καὶ δεύτερον καὶ μὲ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ ἐπωνύμων πολιτικῶν, ἔστω καὶ φυλακισμένων, ὅταν μάλιστα αὐτοὶ ἔχουν διασφαλίσει τοὺς φίλους τους στὴν Κουμουνδούρου καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει ἀποφύγει τὸν ἔπαινο στὴν Ἀστυνομία γιὰ τὶς ἐπιτυχίες της, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐστηρὴ καταδίκη τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιθέσεων στὸ Παρίσι καὶ στὸ Βέλγιο∙ τὰ θέματα τῶν φωνασκιῶν τῶν ὑποψηφίων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῆς εἰκόνας τοῦ ρεμπὲτ ἀσκέρι φαίνονται ἐντελῶς δευτερεύοντα πλέον∙ προέχουν οἱ διασυνδέσεις στελεχῶν του μὲ τὰ κυκλώματα τῆς τρομοκρατίας τῶν ποινικῶν καὶ πολιτικῶν.

Τὰ στοιχεῖα ἀπ’ τὶς ἀστυνομικὲς ἔρευνες ἀποδεικνύονται ἀδιάσειστα∙ στὸ κύκλωμα ἐμπλέκονται τρομοκράτες, ποινικοί, ὁ φυλακισμένος ὑπουργός, δικηγόροι, σωφρονιστικοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἄλλοι∙ δηλαδὴ ἦταν πλήρως ὀργανωμένο καὶ εἶχε κάνει πολλὲς τοποθετήσεις βομβῶν σὲ δικαστικούς, διευθυντὲς φυλακῶν, ἐπιχειρήσεις ἀπελευθερώσεως κρατουμένων, ὅπως ἀπ’ τὶς φυλακὲς Τρικάλων, καὶ εἶχε ὀργανώσει τὴν μεγάλη ἐπίθεση κατὰ τῶν φυλακῶν Κορυδαλλοῦ. Οἱ λεπτομέρειες ἀφοροῦν τώρα πιὰ τὶς δικαστικὲς καὶ ἀστυνομικὲς ἀρχές, ἀλλὰ οἱ πολιτικὲς προεκτάσεις ἐνδιαφέρουν ὅλους μας∙ ἐὰν εἶχε πετύχει ἡ ἐπίθεση στὸν Κορυδαλλὸ τὸ Charlie Hebdo θὰ φαινόταν παιδικὸ παιχνιδάκι, ἐνῶ ἡ λογικὴ τῆς ἀσυδοσίας τῶν μεταναστῶν μετατρέπει τὴν Ἑλλάδα σὲ κέντρο καθοδηγήσεως τῶν ἰσλαμικῶν ἐπιθέσεων σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη. Οἱ πολιτικοὶ ἀρχηγοὶ ὑποχρεοῦνται πλέον νὰ πάρουν θέση ἀπέναντι στὴν δράση τοῦ ἑνιαίου πιὰ κυκλώματος καὶ νὰ προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα γιὰ τὴν διασφάλιση τῆς δημοσίας ἠρεμίας καὶ τάξεως∙ οἱ ἰδεολογικὲς προκαταλήψεις, γιὰ ἀπελευθερωτικοὺς καὶ ταξικοὺς ἀγῶνες, δὲν πείθουν πιὰ κανέναν, ἐνῶ ἀποτελοῦν κύριο ἀντικείμενο τῶν πολιτικῶν συζητήσεων οἱ θέσεις ἀνοχῆς πολλῶν κομμάτων καὶ κυρίως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πρὸς τὴν τρομοκρατία, ἀλλὰ καὶ οἱ σχέσεις κορυφαίων στελεχῶν του μὲ τὰ κυκλώματά της. Ἄλλωστε στὴν Κουμουνδούρου τὸ βαθὺ ΠΑΣΟΚ τοῦ Ἄκη κατέχει νευραλγικὲς θέσεις∙ πολλοὶ διερωτῶνται μάλιστα γιὰ τὴν ἐξαφάνιση ἀπ’ τὴν σκηνὴ τῆς ὑστερικῆς…

Ἡ συγκέντρωση τῶν ψηφοφόρων στὰ δύο μεγάλα κόμματα ἔχει καταγραφεῖ τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες, μὲ τὴν ἀντίστοιχη συρρίκνωση τῶν μικρῶν∙ ἡ τάση μᾶλλον συνεχίζεται μέχρι τὴν κάλπη καὶ διαμορφώνεται ἄλλο πολιτικὸ σκηνικό, ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπ’ τὸ γνωστὸ τῆς τελευταίας τριετίας. Ὁ ψηφοφόρος καλεῖται πλέον ἐπιλέξαι μεταξὺ τοῦ σαφοῦς εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τῆς Νέας Δημοκρατίας, μὲ τὰ ἐπιτεύγματά της τὰ δυόμισυ αὐτὰ χρόνια ἀρκετὰ ἐμφανῆ στὸν κόσμο τῆς ἀγορᾶς, καὶ τὸν ἀμφιβόλου κατευθύνσεως δρόμο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ∙ οἱ μικροὶ συνθλίβονται ἀνάμεσα στὶς μεγάλες αὐτὲς μυλόπετρες, μὲ ΠΑΣΟΚ καὶ Ποτάμι στὴν εὐρωπαϊκὴ συμπόρευση καὶ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ΚΚΕ στὸν δικό τους δρόμο. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι τὸ τί ζητάει ὁ ἑλληνικὸς λαός, πέραν τῶν γενικῶν γιὰ τὸν τερματισμὸ τῆς ἐξαθλιώσεως τῆς πενταετίας, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἔμπρακτη ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση καὶ τὴν σταδιακὴ ἀντιμετώπιση τῶν οἰκονομικῶν του προβλημάτων∙ ἀπέναντι σὲ αὐτὰ ἡ Κουμουνδούρου καὶ οἱ συνοδοιπόροι της προβάλλουν τὸ γνωστὸ παραμύθι γιὰ τὴν καταγγελία τοῦ μνημονίου, λές καὶ ἀμέσως μετὰ λύονται ὅλα τὰ προβλήματα. Ἀλλὰ τὸ χειρότερο γιὰ αὐτήν, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ὀχλαγωγίας τὴν ὁποία δίδει ἡ πολυφωνία καὶ παραφωνία τῶν στελεχῶν της, μὲ ἀποτέλεσμα τὶς συνεχεῖς διορθώσεις τῆς ἡγεσίας∙ δύο πράγματα καταλαβαίνει ὁ κόσμος, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἑνιαία γραμμὴ καὶ ὅτι κυριαρχοῦν στὸ ἐσωτερικὸ τὰ συγκρουόμενα συμφέροντα.

Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ὑποστεῖ καὶ ἀντέξει τὴν χειρότερη κρίση, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομική, σὲ εἰρηνικὴ περίοδο στὴν ἱστορία του∙ ἡ ἐξαθλίωση ἦταν γενική, ἀλλὰ δὲν ἔσκυψε τὸ κεφάλι καὶ δὲν ξέσπασε σὲ ἀνεξέλεγκτες ἀντιδράσεις, ὅπως περίμεναν οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι σὲ συνεργασία μὲ τὸν σοσιαλιστὴ πρωθυπουργό. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα ἔδειξε ἐμπιστοσύνη στὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ καὶ εἶδε ἁπτὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας, μὲ τὴν πλήρη ἔξοδο ἀπ’ τὴν κρίση δεδομένη στὶς μέρες αὐτές, ἂν δὲν προκαλοῦσε πρόωρες ἐκλογὲς ὁ Ναπολεοντίσκος∙ τὸ θαῦμα τοῦ ἅλματος, ἀπ’ τὸ 7% ὕφεση τὸ 2012 σὲ 2% ἀνάπτυξη στὸ τέλος τοῦ 2014, τὸ ζεῖ ἡ ἀγορὰ καὶ ἀκόμη περισσότερο οἱ δυναμικοί της κλάδοι, ἔστω κι ἂν τὸ ἀγνοοῦν τὰ κόμματα καὶ ἡ διαπλοκή∙ τόσο τὸ χειρότερο γιὰ αὐτά, διότι τὰ ἀγνοεῖ καὶ ἡ ἀγορά. Αὐτὸ καταγράφεται στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐμπορικοὺς δρόμους καὶ στὶς ταβέρνες, ὅπου δὲν ἀκούγεται φωνὴ ὑπὲρ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ∙ ἀντιθέτως ἀκούγεται ἡ κριτικὴ ἐναντίον του, γιατὶ χάλασε τὴν εὐφορία τῆς ἀγορᾶς στὴν περίοδο τῶν ἑορτῶν, κατὰ τὴν ὁποία περίμεναν οἱ ἔμποροι νὰ καλύψουν ἀρκετὲς ἀπ’ τὶς ζημίες τῆς πενταετίας. Ἡ κανονικὴ πολιτικὴ ἀναμέτρηση γίνεται στὰ στρώματα αὐτὰ καὶ ὄχι στὰ τηλεπαράθυρα.

Οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας, τουρισμός, ψηφιακὴ τεχνολογία, μικρομεσαῖοι τῆς ἀγορᾶς, θὰ κρίνουν τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, διότι ἀποτελοῦν τὴν ἀτμομηχανή της γιὰ τὴν ἀνάπτυξη, ἀλλὰ καὶ προσφέρουν τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν αἰσιοδοξία στὰ εὐρύτερα στρώματα∙ ἀπέναντι στοὺς δυναμικοὺς κλάδους βρίσκονται οἱ ἄνεργοι, οἱ συνταξιοῦχοι καὶ οἱ μισθωτοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀποτελέσει τὸ βασικὸ ὑπόστρωμα τῆς Κουμουνδούρου τὸ 2012. Ἔχουν ὅμως, ὡς πολιτικὴ ἔκφραση, τὸ ἀρνητικὸ τῆς μεψιμοιρίας καὶ τῆς καταθλίψεως, μὲ μοναδικὴ ὑπόσχεση τὴν ἐπιστροφὴ στὴν προηγούμενη κατάσταση, τοῦ ἀδηφάγου κράτους καὶ τῶν συντεχνιῶν μὲ τὶς καταβολάδες τους στὸ παρακράτος∙ τὴν «ἀποκατάστασή» τους ὑπόσχεται ὀ ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν πρόσληψη τῶν ἀπολυμένων καὶ νέες παροχές. Αὐτὴ ἡ λογικὴ ἀγνοεῖ τοὺς δυναμικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας καὶ ἀκόμη περισσότερο ἀπειλεῖ τὴν ἀνάπτυξή τους, ὅταν ἐξαγγέλλουν ἐπανεξέταση τῶν ἀποκρατικοποιήσεων καὶ κρατικοποίηση τῶν τραπεζῶν, δηλαδὴ ἐπιστροφὴ στὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τῶν συντεχνιῶν∙ ἀπ’ τὶς πολεμικὲς ἰαχὲς τοῦ ρεμπέτ ἀσκέρι αὐτὰ μόνο φθάνουν στὸν πολὺ κόσμο καὶ τὸν κάνουν νὰ ἀνατριχιάζει. Οἱ δυναμικοὶ κλάδοι δὲν εἶναι ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλὰ νεαροὶ ποὺ ἔχουν ξανοιχθεῖ στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν στοὺς διάφορους τομεῖς τῆς οἰκονομίας, μὲ ἐπιτυχίες παγκοσμίως, καθὼς ἔχουν μετατρέψει τὴν Ἑλλάδα σὲ παγκόσμιο κέντρο παραγωγῆς λογισμικοῦ. Αὐτοὶ οἱ νέοι βλέπουν τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ μόνο νὰ μιλάει τὴν γλῶσσα τους.