Ἄγνοια τῆς πραγματικότητος

Ἡ πραγματικὴ οἰκονομία ἀποτελεῖ τὸ ὅριο τῶν κυβερνητικῶν ἐλιγμῶν μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, ἂν καὶ ἐλάχιστη ἐπαφὴ δείχνουν μαζί της∙ τὰ ταμειακὰ ἐλλείμματα διευρύνονται καθημερινά, καθὼς δὲν ὑπάρχει καθόλου ρευστότης στὴν ἀγορὰ καὶ τὰ δημόσια ἔσοδα καταρρέουν. Ὁ πρωθυπουργὸς καὶ ὁ κουρεμένος περιοδεύουν στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ ὅλοι ζητοῦν συγκεκριμένες προτάσεις καὶ ὄχι πομφόλυγες, γιὰ ὁμόλογα ἀέναα, ὅμως δὲν ἔχει ὑποβληθεῖ καμμία μέχρι τώρα∙ τὸ πρόβλημα ἔχει δύο σκέλη, τὸ πρῶτο εἶναι εὐρωπαϊκό, διότι ἐνδιαφέρει τοὺς ἑταίρους τῆς Εὐρωζώνης καὶ τὸν τρόπο παρουσιάσεώς του στοὺς βουλευτές καὶ στοὺς λαούς τους∙ τὸ δεύτερο, ἐθνικό, δηλαδὴ ἡ ἀποκατάσταση τῆς δημοσιονομικῆς ἰσορροπίας καὶ τῶν πρωτογενῶν πλεονασμάτων, μὲ τὶς ἀναγκαῖες μεταρρυθμίσεις ὡς συμπλήρωμα. Ἀλλὰ αὐτὰ προϋποθέτουν συστηματικὴ μελέτη τῶν οἰκονομικῶν μας προβλημάτων καὶ ὄχι προεκλογικὲς ἐξαγγελίες, ἐνῶ θὰ συνοδεύονται ἀπ’ τὴν ἐπιτήρηση τῶν Εὐρωπαίων, ἂν λείψουν, πρᾶγμα πολὺ δύσκολο, οἱ ἐλεγκτὲς τοῦ ΔΝΤ.