Οὔτ’ ἐγκρατὴς διὰ Τύχην

Ἡ Τύχη προσέφερε πολλὰ στὸν Ἀλέξανδρο, ἀλλὰ δὲν ἦταν αὐτὴ μόνο ποὺ συνέβαλε στὴν πορεία του, διότι εἶχε καὶ πολλὲς ἀρετές, γράφει ὁ Πλούταρχος∙ μὲ τὴν ἀξιοποίησή τους ἐπέτυχε τὸ μοναδικὸ ἐπίτευγμα στὴν ἱστορία. «Ἀλλ’ οὔτι γε σώφρων ἀπὸ Τύχης οὔτ’ ἐγκρατὴς διὰ Τύχην»∙ γιατὶ οὔτε σώφρων γίνεται κανεὶς ἀπ’ τὴν Τύχην οὔτε ἐγκρατὴς κατὰ Τύχην. «Οὔτ’ ἀνάλωτον ὑφ’ ἡδονῆς ἡ Τύχη καὶ ἄτρωτον ἐπιθυμίαις κατακλείσασα τὴν ψυχὴν ἐφρούρει»∙ οὔτε ἀνάλωτη ἀπ’ τὴν ἡδονὴ ἡ Τύχη καὶ ἄτρωτη ἀπ’ τὶς κατακλείζουσες ἐπιθυμίες τὴν ψυχὴ καθιστᾶ. «Τἄλλα δ’ ὅπλων ἦσαν ἧτται καὶ ἵππων καὶ μάχαι καὶ φόνοι καὶ φυγαὶ ἀνδρῶν»∙ τὰ ὑπόλοιπα ἦταν ἧττες τῶν ὅπλων καὶ τῶν ἵππων καὶ μάχες καὶ φόνοι καὶ λιποταξίες ἀνδρῶν. Ἦταν ὁ συνδυασμὸς ὅλων τῶν ἀρετῶν, τῆς σωφροσύνης, τῆς συνέσεως καὶ τῆς ἐγκρατείας στὶς καταχρήσεις τῆς ἐξουσίας, ποὺ ἔφτιαξαν τὸν Ἀλέξανδρο.