Ἀντιγένης ὁ Πελληναῖος

Ἡ διαφορὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀπ’ τοὺς περισσότερους στρατηγούς του ἦταν τὸ ἦθος του στὴν καθημερινότητά τους καὶ στὴν συμπεριφορά τους πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ τοὺς ὑπόδουλους πληθυσμούς∙ στὸν πόλεμο ἦταν ὅλοι τους ἱκανοὶ καὶ ἀκατάβλητοι, ὅπως εἶχαν ἐκπαιδευθεῖ στὸ σύστημα τῆς μακεδονικῆς φάλαγγος ἀπ’ τὸν Φίλιππο. Στὶς πέλτες, στὶς σάρισσες καὶ στοὺς ἀλαλαγμοὺς ἦταν ἀνίκητοι, «Καὶ Ἀταρρίας ὁ Δεινομένους καὶ Ἀντιγένης ὁ Πελληναῖος καὶ Φιλώτας ὁ Παρμενίωνος»∙ καὶ ὁ Ἀταρρίας τοῦ Δεινομένους καὶ ὁ Ἀντιγένης τοῦ Πελληναίου καὶ ὁ Φιλώτας τοῦ Παρμενίωνος. «Ἀλλὰ πρὸς ἡδονὰς καὶ γύναια καὶ χρυσίον καὶ ἀργύριον οὐθέν τι βελτίους τῶν αἰχμαλώτων»∙ ἀλλὰ στὶς ἡδονὲς καὶ στὶς γυναῖκες καὶ στὸν χρυσὸ καὶ στὸν πλουτισμὸ δὲν ἦταν σὲ τίποτε καλύτεροι ἀπ’ τοὺς αἰχμαλώτους. Ἡ δίψα τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ πλούτου εἶχαν καταλάβει τοὺς πάντες καὶ γι’ αὐτὸ ἐπιδόθηκαν στοὺς ἐμφυλίους πολέμους τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς.