Πῶς βασιλεύουσιν ἄνθρωποι

Ἡ ἐπιλογὴ διὰ Τύχης ἢ διὰ θείας ἐπινοίας τῶν βασιλέων ἦταν γνωστὴ σὲ πολλὲς πόλεις τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, ἀλλὰ δὲν ἦταν αὐτὴ ἡ περίπτωση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἐπιμένει ὁ Πλούταρχος∙ ἡ παράθεση πολλῶν ἱστορικῶν περιπτώσεων εἶναι ἐνδιαφέρουσα, διότι μᾶς δίδει τὴν νοοτροπία τῶν λαῶν ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. «Βούλει μαθεῖν, πῶς βασιλεύουσιν ἄνθρωποι διὰ Τύχην;» θέλεις νὰ μάθεις, τὸ πῶς ἐκλέγονται οἱ βασιλεῖς στὴν Τύχη; «Ἐξέλιπέ ποτ’ Ἀργείοις τὸ Ἡρακλειδῶν γένος, ἐξ οὗ βασιλεύεσθαι πάτριον ἦν αὐτοῖς»∙ χάθηκε κάποτε τὸ γένος τῶν Ἡρακλειδῶν, ἀπ’ τὸ ὁποῖο ἦταν πατρικὸ ἔθιμο τοῦ ἐκλέγειν τὸν βασιλέα τους. «Ζητοῦσι δὲ καὶ διαπυνθανομένοις ὁ θεὸς ἔχρησεν ἀετὸν δείξειν»∙ ἔψαχναν γιὰ βασιλέα καὶ ἀναζητοῦσαν τὸν κατάλληλο, ἀλλὰ ἦλθε χρησμὸς ἀπ’ τὸν θεὸ ὅτι ἀετὸς θὰ δείξει τὸν τυχερό. Ἦταν γενικὴ ἡ πίστη τῶν Ἀργείων, ὅτι μόνο μὲ τὴν βασιλεία ἑνὸς τῶν Ἡρακλειδῶν θὰ εὐημεροῦσαν.