Ἀνακούφιση στὴν οἰκονομία

Ἡ ἀνακούφιση ἦταν τὸ συναίσθημα τῶν οἰκονομικῶν κύκλων ἀπ’ τὴν ἀνακοίνωση τῆς συμφωνίας, ἀνεξαρτήτως τῶν σκληρῶν ὅρων της∙ ἡ ἀποφυγὴ τῆς ἀπολύτου καταστροφῆς εἶναι τὸ θετικὸ στοιχεῖο καὶ ἡ χρηματοδότηση τῶν τραπεζῶν καὶ τῆς ἀγορᾶς, γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία της, τὸ δεύτερο. Ἡ συνέχεια ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας στὸ ἐξωτερικό, μὲ τοὺς ὅρους γιὰ τὶς ἀποκρατικοποιήσεις καὶ τὴν δημόσια διοίκηση, καὶ στὸ ἐσωτερικό, μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν ἐπενδυτῶν καὶ ἰδιωτῶν γιὰ τὴν ἐπανατοποθέτηση τῶν χρημάτων τους ἀπ’ τὸ μπαοῦλο στὴν ἀγορά∙ οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας παραμένουν ἕτοιμοι καὶ ἐμπειροπόλεμοι γιὰ τὴν ἀπογείωσή της, ὅπως τὸ ἔδειξαν τὴν προηγούμενη διετία, μὲ τὴν ἀνάδειξη τῆς Ἑλλάδος στὴν πρωτοπορία τῶν ρυθμῶν ἀναπτύξεως στὴν Εὐρωζώνη. Αὐτὰ ἀναιρέθηκαν στὸ πεντάμηνο καὶ κινδυνεύουν νὰ χαθοῦν μὲ τὸ κλείσιμο τῶν τραπεζῶν∙ παραμένουν ὅμως σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως γιὰ ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας.