Τοῖς πεπραγμένοις ἐοικότα

Ἡ ἄνεση τῆς ποιητικῆς τέχνης νὰ παρουσιάζει τὰ γεγονότα εὐχάριστα στοὺς ἀκροατὲς καὶ νὰ τοὺς προκαλεῖ ἱκανοποίηση εἶναι σύνηθης στὸν ἄνθρωπο ἀπ’ τὴν ἐμφάνισή του στὴν ἱστορία∙ πολλὲς φορὲς τὰ παρουσιάζει ὅπως ἤθελε νὰ τὰ ἀκούσει κι ὄχι, ὅπως πράγματι συνέβησαν. «Καὶ γὰρ ἡ ποιητικὴ χάριν ἔσχε καὶ τιμὴν τῷ τοῖς πεπραγμένοις ἐοικότα λέγειν, ὡς Ὅμηρος ἔφη»∙ καὶ διότι ἡ ποίηση ἔχει χάρη καὶ τιμὴ τοῦ νὰ παρουσιάζει τὰ γεγονότα, ὅπως λέει ὁ Ὅμηρος. «‘’ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγειν ἐτύμοισιν ὁμοῖα’’»∙ ‘’ἤξερε νὰ λὲει πολλὰ ψέμματα ὅμοια μὲ ἀληθινά’’, σχολιάζει ὁ Ὅμηρος στὴν ἀπολογία τοῦ Ὀδυσσέως μπροστὰ στὴν Πηνελόπη. «Λέγεται δὲ καὶ Μενάνδρῳ τῶν συνήθων τις εἰπεῖν»∙ λέγεται ὅτι καὶ στὸν Μένανδρο εἶπε κάποιος ἁπλὸς ἄνθρωπος. «‘’Ἐγγὺς οὖν Μένανδρε τὰ Διονύσια, καὶ σὲ τὴν κωμῳδίαν οὐ πεποίηκας;’’» πλησιάζουν λοιπὸν Μένανδρε τὰ Διονύσια, κι ἐσὺ δὲν ἔγραψες τὴν κωμωδία.