Τῶν πραττόντων οἱ λέγοντες

Ἡ ἀλληλεξάρτηση τῶν μύθων μὲ τοὺς λόγους ἀπασχόλησε πάντοτε τοὺς θεωρητικοὺς τῆς λογοτεχνίας∙ ὁ ἱστορικὸς παριστᾶ καὶ ἑρμηνεύει τὰ γεγονότα μὲ τὸν λόγο, ἀλλὰ ὁ ποιητὴς παρουσιάζει τοὺς μύθους του μέσα ἀπ’ τὸν λόγο. «Ὁ δὲ μῦθος εἶναι βούλεται λόγος ψευδὴς ἐοικὼς ἀληθινῷ»∙ ὁ δὲ μῦθος εἶναι λόγος ψευδὴς ποὺ μοιάζει μὲ ἀληθινό. «Διὸ καὶ πολὺ τῶν ἔργων ἀφέστηκεν, εἰ λόγος μὲν ἔργου, καὶ λόγου δὲ μῦθος εἰκὼν καὶ εἴδωλόν ἐστι»∙ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ καὶ ὁ μῦθος ἀπέχει πολὺ ἀπ’ τὰ ἔργα, ἐὰν ὁ λόγος μὲν ἀντανακλᾶ τὸ ἔργο, καὶ τοῦ λόγου δὲ ὁ μῦθος εἶναι εἰκόνα καὶ εἴδωλο. «Καὶ τοσοῦτον τῶν ἱστορούντων οἱ πλάττοντες τὰς πράξεις ὑστεροῦσιν»∙ καὶ κατὰ τόσο ὑστεροῦν ἀπ’ τοὺς ἱστορικοὺς ὅσοι παρουσιάζουν τὰς πράξεις. «Ὅσον ἀπολείπονται τῶν πραττόντων οἱ λέγοντες»∙ ὅσο διαφέρουν ἀπ’ τοὺς πράττοντες οἱ διηγούμενοι αὐτὲς στὸ κοινό.