Φωνῆεν φωνήεντι συγκροῦσαι

Ἡ μελέτη τῆς συντάξεως καὶ τῆς προσῳδίας τῆς ἑλληνικῆς γινόταν συστηματικὰ τὸν πέμπτο αἰῶνα ἀπ’ τοὺς σοφιστές, διδασκάλους τῆς γλώσσης∙ ἦταν ἀκόμη ἡ ἐποχὴ τοῦ προφορικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἡ μουσικὴ ἁρμονία τῆς γλώσσης διευκόλυνε τὸ εὐμνημόνευτον τοῦ λόγου. «Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλεν ἄνθρωπος ψόφων ὅπλων φοβεῖσθαι καὶ σύρηγμα φάλαγγος;» διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ἄνθρωπος, ἐννοῶν τὸν Ἰσοκράτη ποὺ δὲν στρατεύθηκε ποτέ, νὰ φοβηθεῖ τὸν κρότο τῶν ὅπλων καὶ τὸ σύρηγμα τῆς φάλαγγος στὴ μάχη; «Ὁ φοβούμενος φωνῆεν φωνήεντι συγκροῦσαι καὶ συλλαβῇ τὸ ἰσόκωλον ἐνδέες ἐξενεγκεῖν;» ὁ ὁποῖος φοβόταν νὰ παραβλέψει τὴν σύγκρουση τῶν φωνηέντων καὶ στὴ συλλαβὴ τὶς περιόδους νὰ παρουσιάσει μὲ ἐλλείψεις; «Μιλτιάδης μὲν γὰρ ἄρας ἐς Μαραθῶνα τῇ ὑστεραίᾳ τὴν νίκην συνάψας ἧκεν εἰς ἄστυ μετὰ τῆς στρατιᾶς νενικηκώς»∙ διότι ὁ μὲν Μιλτιάδης μετὰ τὴν νίκη στὸν Μαραθῶνα ἔφθασε στὴν πόλη νικητὴς μὲ τὴν στρατιά.