Τουρκία, εὐρώπαϊκὴ στροφή;

Ἡ ἀνεκτικὴ στάση τῆς Ἄγκυρας, στὶς διαπραγματεύσεις γιὰ τὸ Κυπριακὸ στὴν Γενεύη, ἑρμηνεύονται ἀπὸ πολλοὺς διεθνεῖς παρατηρητὲς ὡς προσπάθεια ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεών της μὲ τὴν Εὐρώπη∙ τὸ ἂν αὐτὸ εἶναι ἐφικτὸ καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ εἶναι ἄλλο θέμα καὶ θὰ φανεῖ ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος. Πάντως, ἡ συνέχιση τῶν διαπραγματεύσεων δείχνει τουλάχιστον ἀνοχή∙ ὁπωσδήποτε μετροῦν καθοριστικὰ κάποιοι παράγοντες∙ πρῶτος, ἡ πεποίθηση τῶν Τουρκοκυπρίων καὶ τῶν παλαιοτέρων τῶν ἐποίκων, ὅτι μόνο μὲ τὴν ἐνσωμάτωσή τους μὲ τὴν ἐλεύθερη Κύπρο θὰ ἀποκτήσουν ὅλα τὰ πλεονεκτήματα ἀπ’ τὴν ἔνταξη στὴν Εὐρωζώνη, ἐνῶ ἡ πρόσδεσή τους μὲ τὴν Τουρκία τοὺς διασφαλίζει σίγουρα τὴν παράταση τῆς ἀνέχειας καὶ ἐξαθλιώσεώς τους∙ δεύτερος, ἡ ἀναταραχὴ καὶ ἡ οἰκονομικὴ κρίση στὴν Τουρκία, μὲ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἐπὶ θύραις, δὲν ἐπιτρέπει στὸν σουλτάνο ἄλλες διεθνεῖς περιπέτειες, οὔτε φαίνεται ὅτι ἐπηρεάζεται ἡ κοινή του γνώμη πλέον ἀπὸ ἐθνικιστικὰ κηρύγματα∙ τρίτος, οἱ ἀνακατατάξεις στὴν διεθνῆ συγκυρία, μὲ τὴν νίκη τῶν Ρώσων στὴν Συρία καὶ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ντόναλντ Τράμπ.