Τοσούτων πόλεων τὸ πλῆθος

Ἡ δικαιολόγηση τῶν μεγάλων ἐγκλημάτων τῶν Ἀθηναίων, μὲ τὴν θανάτωση ὅλων τῶν Μηλίων καὶ τῶν Σκιωνίων, δὲν εἶναι εὔκολη γιὰ τὸν Ἰσοκράτη∙ θεωρεῖ τὶς περιπτώσεις αὐτὲς ὡς ἐξαίρεση καὶ προβάλλει τὸ ἄλλο καὶ μέγιστο ἔργο τῆς ἀθηναϊκῆς συμμαχίας. «Εἰ δὲ μήτε τοῦτο γέγονε μήθ’ οἷόντ’ ἐστὶ τοσούτων πόλεων τὸ πλῆθος κρατεῖν»∙ ἐὰν ὅμως δὲν γινόταν οὔτε αὐτό, δὲν θὰ ἦταν εὔκολο νὰ διατηρηθεῖ ἡ ἐξουσία σὲ τόσο μεγάλο πλῆθος πόλεων. «Ἢν μή τις κολάζῃ τοὺς ἐξαμαρτάνοντας, πῶς οὐκ δίκαιόν ἐστιν ἡμᾶς ἐπαινεῖν»∙ ἐὰν κάποιος δὲν τιμωρεῖ ὅσους αὐθαρετοῦν, ἀπέναντι στὴν ἡγεμονία, πῶς τότε δὲν εἶναι δίκαιο ἐπαινεῖν ἐμᾶς γιὰ τὸ ἔργο της. «Οἵ τινες ἐλαχίστοις χαλεπήναντες πλεῖστον χρόνον τὴν ἀρχὴν κατασχεῖν ἠδυνήθημεν;» ἐὰν κάποιοι ἐλάχιστοι παραπονιόνταν πῶς θὰ ἡδυνάμεθα διατηρῆσαι τὴν ἀρχὴ ἐπὶ τόσο χρόνο; Φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς ἀθηναϊκῆς συμμαχίας δικαιολογοῦσε παρόμοια μέτρα.