Ταῖς δυναστείαις πολεμοῦντες

Ἡ ἀπαρίθμηση τῶν ἐπιτυχιῶν τῆς ἀθηναϊκῆς συμμαχίας ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη ἀποβλέπει στὴν σύγκρισή της μὲ τὴν σπαρτιατικὴ ἡγεμονία τῶν ἡμερῶν του, τοῦ 380 π.Χ., ὅταν ἔγραψε τὸν «Πανηγυρικόν» του∙ εἶχε ἐπιβληθεῖ ἡ ἀνταλκίδειος εἰρήνη καὶ εἶχαν παραχωρηθεῖ οἱ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ πάλι στὸν μεγάλο βασιλέα. «Καὶ τῷ μὲν πλήθει βοηθοῦντες, ταῖς δὲ δυναστείαις πολεμοῦντες»∙ καὶ τὸν ἁπλὸ λαὸ βοηθούσαμε, ἐνῶ καταπολεμούσαμε τὶς ἰσχυρὲς ὀλιγαρχίες. «Δεινὸν ἡγούμενοι τοὺς πολλοὺς ὑπὸ τοῖς ὀλίγοις εἶναι»∙ διότι τὸ θεωρούσαμε κακὸ οἱ πολλοὶ νὰ ὑπόκεινται στοὺς ὀλίγους. «Καὶ τοὺς ταῖς οὐσίαις ἐνδεεστέρους τὰ δ’ ἄλλα μηδὲν χείρους ὄντας ἀπευλαύνεσθαι τῶν ἀρχῶν»∙ καὶ ὅσους ἔχουν μικρότερη περιουσία ἀλλὰ πρὸς τὰ ἄλλα προσόντα τους νὰ μὴν εἶναι κατώτεροι νὰ ἐξαιροῦνται ἀπ’ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας. Οἱ ἑλληνικὲς πόλεις εἶχαν ἐξεγερθεῖ κατὰ τῶν Ἀθηναίων στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, ἀλλὰ ἀργὰ κατάλαβαν τὸ λάθος τους.