Ταῖς ὀλιγαρχίαις ἐπιτιμᾶν

Οἱ Ἕλληνες εἶχαν ζήσει τὴν ἀπόλυτη τυραννία, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας μετὰ τὸ τέλος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, ὅπως καὶ τὴν κατάπτυστη ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ εἶχαν ἐπιβάλει οἱ Σπαρτιάτες τὴν ὑποταγὴ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στοὺς Πέρσες, τὸ 387 π.Χ., μὲ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἀνταλκίδου στὸν μεγάλο βασιλέα. «Τοιαῦτ’ ἔχοντες ταῖς ὀλιγαρχίαις ἐπιτιμᾶν καὶ πλείω τούτων»∙ ἐπειδὴ γνώρισαν αὐτὰ καὶ ἀκόμη περισσότερα ἄρχισαν ἐπιτιμᾶν τὰς ὀλιγαρχίας. «Τὴν αὐτὴν πολιτείαν ἥνπερ παρ’ ἡμῖν αὐτοῖς καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις κατεστήσαμεν»∙ τὴν προηγούμενη δημοκρατικὴ πολιτεία τὴν ὁποία ἀπὸ ἐμᾶς καὶ μὲ τὴν συμβολὴ τῶν ἴδιων εἴχαμε ἐγκαταστήσει. «Ἣν οὐκ οἶδ’ ὅ,τι δεῖ διὰ μακροτέρων ἐπαινεῖν»∙ τὴν ὁποία δὲν γνωρίζω γιὰ τί ἄλλο μὲ περισσότερα νὰ ἐπαινέσω. Ἦταν αὐτονόητη ἡ διαφορὰ τῶν δύο ἡγεμονιῶν∙ οἱ Ἀθηναῖοι ὑστεροῦσαν, διότι δὲν διέθεταν τὸ ἦθος καὶ τὶς πολεμικὲς ἀρετὲς τῶν προγόνων τους.