Μεγάλην δύναμιν λαβόντων

Ἡ ἀνάμνηση τῆς ἐποχῆς τῆς ἀποστασίας τῆς Εὐβοίας, κατὰ τὴν ὀλιγαρχίαν τῶν τετρακοσίων, ἦταν πάντοτε οἱ πιὸ δραματικὲς στιγμὲς τῶν Ἀθηναίων∙ μετὰ τὴν καταστροφὴ στὴ Σικελία, ἡ ἀποστασία τῶν νήσων ὁδήγησε τὰς Ἀθήνας στὴν ἀπώλεια ὅλων τῶν συμμάχων, πλὴν τῆς Σάμου, καὶ στὴν ἧττα της στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο. «Ὅμως οὐδὲν τούτων ἡμᾶς ἐπῆρε περὶ τοὺς ἔχοντας τὴν νῆσον ἐξαμαρτεῖν»∙ ὅμως καὶ ὅταν χάσαμε τὴν Εὔβοια δὲν αἰσθανθήκαμε ὑπεροπτικὰ καὶ δὲν κάναμε λάθη στὴν συμπεριφορά μας. «Ἀλλὰ μόνοι δὴ τῶν μεγάλην δύναμιν λαβόντων περιείδομεν ἡμᾶς αὐτοὺς ἀπορωτέρως ζῶντας τῶν δουλεύειν αἰτίαν ἐχόντων»∙ ἀλλὰ μόνοι μας ἀντλήσαμε τὶς ἀπαραίτητες δυνάμεις ἀπ’ τοὺς ἑαυτούς μας τοὺς ἴδιους, ἔστω καὶ ζῶντας φτωχικώτερα καὶ ἀπ’ ὅσους βρίσκονταν σὲ συνθῆκες δουλείας. Εἶχαν ὑποστεῖ μεγάλες θυσίες οἱ Ἀθηναῖοι καὶ ἄντεξαν στὸν πόλεμο ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη∙ ἡ ἀδικαιολόγητη ἧττα παρὰ τοὺς Αἰγὸς ποταμοὺς ἔφερε τὸ τέλος.