Εὐρωπαϊσμὸς καὶ ἀτλαντισμὸς

Στὴν κρισιμότερη καμπή της τῆς μεταπολεμικῆς τουλάχιστον ἐποχῆς βρίσκονται οἱ εὐρωατλαντικὲς σχέσεις, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ντόναλντ Τράμπ∙ ἡ Ἀγγλία, διότι δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι τὴν ἀκολουθεῖ ἡ Σκωτία καὶ ἡ Βόρειος Ἰρλανδία, ἀπομακρύνεται ἀπ’ τὴν Εὐρώπη καὶ ταυτόζεται ἀπολύτως, ὅπως ὑπόσχεται ἡ πρωθυπουργός της, μὲ τὴν Ἀμερική. Τὰ κέντρα τῆς Εὐρωζώνης, Βερολίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες, ἔχουν καταγράψει πλήρως τὶς ἀλλαγὲς αὐτὲς καὶ ὀργανώνουν τὴν ἄμυνά τους∙ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ντόναλντ Τοὺσκ πρὸς τοὺς ἄλλους ἡγέτες, γιὰ ἐνίσχυση τῆς κοινοτικῆς συνοχῆς, διότι ἀπειλεῖται ἡ ὕπαρξη τῆς Εὐρωζώνης, εἶναι χαρακτηριστική. Ἄλλωστε ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἔχει ὡς κύριο στόχο της τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ τοὺς γνήσιους Εὐρωπαϊστὲς πολιτικούς -ἐνῶ καὶ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ σκανδάλου τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν δὲν θεωρεῖται ἄσχετο-, καὶ τὴν αὐτονομία τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στοὺς Ἀγγλοσάξωνες∙ ἡ καθιέρωση ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς τοὺς ἀνησυχεῖ περισσότερο.