Τοσαύτην χώραν παρελίπομεν

Ἡ ἐκτεταμένη δικαιολόγηση τῶν ἐγκλημάτων τῶν Ἀθηναίων κατὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, κυρίως κατὰ τῶν Μηλίων καὶ τῶν Σκιωνίων, ἀπέβλεπε στὴν προσέλκυση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων στὴν δεύτερη ἀθηναϊκὴ συμμαχία∙ γνώριζε ὁ Ἰσοκράτης, ὅτι μετὰ τὴν ἀνταλκίδειο εἰρήνη, τὸ 386, τελείωνε ἡ σπαρτιατικὴ ἡγεμονία. «Καίτοι βουλόμενοι πλεονεκτεῖν οὐκ ἂν δή που τῆς μὲν Σκιωναίων γῆς ἐπεθυμήσαμεν»∙ καίτοι θέλαμε νὰ πλεονεκτοῦμε δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι ἐπιθυμήσαμε τὴν γῆ τῶν Σκιωναίων. «Ἣν Πλαταιεῖς τοῖς ὡς ὑμᾶς καταφυγοῦσι φαινόμεθα παραδόντες»∙ τὴν ὁποία στοὺς Πλαταιεῖς ποὺ εἶχαν καταφύγει σὲ ἐμᾶς φαινόμασταν ὅτι τὴν παραδώσαμε. «Τοσαύτην δὲ χώραν παρελίπομεν, ἣ πάντας ἂν ἡμᾶς εὐπορωτέρους ἐποίησεν»∙ καὶ ἀφήσαμε τόση χώρα, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς κάνει εὐπορώτερους. Τὸ 427, οἱ Πλαταιεῖς παραδίδουν τὴν πόλη τους καὶ καταφεύγουν στὴν Ἀττική, ἀπὸ ὅπου τὸ 423 μεταφέρονται στὴν Σκιώνη, ἀλλὰ ἐπιστρέφουν στὴν Ἀττικὴ ὅταν χάνεται ὁ πόλεμος.