Φάσκοντες μὲν λακωνίζειν

Ἡ θανάτωση ὅλων τῶν ἐνηλίκων Μηλίων καὶ ὁ ἐξανδραποδισμὸς τῶν ἄλλων κατοίκων, μαζὶ μὲ τὸν περίφημο διάλογό τους μὲ τοὺς Ἀθηναίους, εἶχε συζητηθεῖ πολὺ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων∙ ἀργότερα κατεγράφη ἀπ’ τὸν Θουκυδίδη στὴν «ἱστορία» του κι ἔμεινε αἰώνιο μνημεῖο ἐπιδείξεως τῆς αὐταρχικότητας κι ἀπὸ πολῖτες δημοκρατικῆς πολιτείας. «Οὐδεμίαν δὲ λιπόντες ὑπερβολὴν τοῖς αὖθις βουλομένοις γενέσθαι πονηροῖς»∙ καὶ καμμία ὑπερβολὴ δὲν ἐννοοῦμεν ὅτι ἄφησαν ὅσοθς ἀμέσως σκέφθηκαν πονηρά. «Ἀλλὰ φάσκοντες μὲν λακωνίζειν, τἀναντία δ’ ἐκείνοις ἐπιτηδεύοντες»∙ ἀλλὰ λέγοντες μὲν ὅτι λακωνίζουν, ἐνεργοῦν ὅμως πάντοτε ἀντίθετα πρὸς ἐκείνους. «Περὶ δὲ τοὺς αὑτῶν πολίτας ἀνήκεστα τολμήσαντες ἐξαμαρτεῖν»∙ ἐνῶ πρὸς τοὺς δικούς της πολῖτες ἔχουν τολμήσει ἀνήκεστα ἐγκλήματα. Τοὺς καιροσκόπους ἐννοεῖ σὲ κάθε πολιτεία καὶ τοὺς δημαγωγοὺς οἱ ὁποῖοι στὴν δίνη τοῦ πολέμου ἐξαπατοῦσαν τοὺς συμπολῖτες τους∙ ἔκαναν ὅτι εἶναι ὀλιγαρχικοὶ ἢ δημοκρατικοί, ἀλλὰ ἐνδιαφέρονταν μόνο γιὰ τὴν τυραννική τους ἐξουσία.