Ἄκρως παγωμένο ἀκροατήριο

Τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ὁμιλίας τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Κεντρική του Ἐπιτροπὴ εἶναι τὸ ἄκρως παγωμένο ἀκροατήριο∙ ὅλοι τους -ὅσοι ἦταν παρόντες δηλαδή, διότι ἦταν μικρὴ ἡ αἴθουσα τοῦ ξενοδοχείου καὶ οἱ ἀστυνομικοὶ καὶ παρατρεχάμενοι συμπλήρωσαν τὰ καθίσματα-, μὲ κενὸ βλέμμα καὶ ἀπορία στὸ πρόσωπο τὸν παρακολουθοῦσαν, λὲς καὶ τὸν ἔβλεπαν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ σὰν νὰ τοὺς μιλοῦσε γιὰ κάτι ἄγνωστο καὶ ἀκαταλαβίστικο γι’ αὐτούς∙ δυὸ τρεῖς φορὲς ἀνταποκρίθηκαν μὲ ἀραιὰ καὶ χλιαρὰ χειροκροτήματα κι αὐτὸ ἦταν ὅλο. Ὁ ἐκπρόσωπος τῶν κομματικῶν ἦταν ὀξύτατος στὴν κριτική του, ὅτι δὲν ἔχουν καμμία σχέση αὐτὰ ποὺ ἄκουσε μὲ ὅσα ὑποσχέθηκαν καὶ ὅσα ὑποφέρει ὁ λαός∙ τὴν διάσωσή του ἐπιχείρησε