Τῶν πολιτικῶν ἦν πραγμάτων

Ἡ τυραννία τῶν τριάκοντα ἦταν ἀπ’ τὶς χειρότερες στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ οἱ θανατώσεις τῶν δημοκρατικῶν, μέσα στοὺς ὀκτὼ μῆνες τῆς ἐξουσίας της, πρωτοφανεῖς∙ ὁ Κριτίας ἦταν ὁ ἀρχηγός τους καὶ θὰ θανάτωνε καὶ τὸν δάσκαλό του Σωκράτη, ἂν δὲν ἔπεφταν οἱ τύραννοι ἀπ’ τοὺς ἐξεγεθέντες ὑπὸ τὸν Θρασύβουλο. «Ἢ τίς οὕτω πόρρω τῶν πολιτικῶν ἦν πραγμάτων, ὅστις οὐκ ἐγγὺς ἠναγκάσθη γενέσθαι τῶν συμφορῶν;» καὶ ποιὸς ἦταν τόσο οὐδέτερος στὶς πολιτικὰ πράγματα, ποὺ δὲν ἔζησε ἀπὸ κοντὰ τὶς συμφορές; «Εἰς ἃς αἱ τοιαῦται φύσεις ἡμᾶς κατέστησαν;» ποὺ οἱ ἄγριες αὐτὲς φύσεις μᾶς ὁδήγησαν. Ὁ Ἰσοκράτης, μαζὶ μὲ ἕναν φίλο του ἀκολούθησαν τὸν Σωκράτη στὴν ὑποστήριξη τοῦ Θηραμένους στὴν δημόσια ἀκρόαση -τοῦ γνωστοῦ κοθόρνου καὶ ἑνὸς τῶν τριάκοντα- κατὰ τὴν παράνομη καταδίκη του ἀπ’ τὸν Κριτία∙ μάλιστα τοὺς ἀπείλησε ὁ ἀρχιτύραννος, ὅτι θὰ τοὺς ἐκτελοῦσε κι αὐτούς.