Ἀπεγνωσμένες προσπάθειες ἀποφυγῆς λογοδοσίας

Σὲ ἀπεγνωσμένες προσπάθειες ἀποφυγῆς τῆς λογοδοσίας ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς ἄμεσο ἀποτέλεσμα τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων καὶ τῆς ἐπανόδου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὰ ἱστορικά του ποσοστά∙ ἡ ὁμιλία στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ ἔμοιαζε μὲ ἀποχαιρετιστήρια συνάντηση πρὸς τοὺς «συντρόφους» του -ἂν εἶναι ἀκόμη σύντροφοί του, διότι τὸ τεθλιμμένο ὕφος τους καὶ ἡ παγωμένη ἀτμόσφαιρα κάτι ἄλλο ἔδειχναν-, κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώθηκε κι ἀπ’ τὴν σκληρὴ κριτικὴ πολλῶν, ἐνῶ δύο τρίτα ἀπουσίαζαν. Ἡ λαϊκὴ κατακραυγὴ στὸ ἐσωτερικό, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὶς διαδηλώσεις στοὺς δρόμους καὶ τὶς δημοσκοπήσεις -μὲ πάνω ἀπὸ 20% πίσω ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία στὶς πραγματικές-, ἀλλὰ καὶ ἡ διεθνὴς ἀπομόνωσή του τοῦ ἔχουν προκαλέσει πανικό∙ πολλὲς εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἔχουν ἐκλογές, ἀλλὰ ἀπὸ κανένα κόμμα δὲν ἔχει πρόσκληση, ὅλοι τὸν βλέπουν σὰν ἀποδιοπομπαῖο τράγο. Ἀντιθέτως βλέπει τὴν ἀναγνώριση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, τὸν ὁποῖο προσκάλεσε ἡ Ἄγκέλα Μέρκελ γιὰ μακρὰ συζήτηση σήμερα μαζί του, ἐνῶ θὰ συναντήσει καὶ τὸν Βόλφνγκανγκ Σώυμπλε∙ ἡ καγκελάριος θεωρεῖται ἀπὸ ὅλους ὡς ἡ ἡγέτις τῆς Εὐρώπης καὶ ἡ ἐγγύηση τῆς ἑνότητός της, ἐνώπιον τῶν σοβαρῶν διεθνῶν καὶ ἐσωτερικῶν προκλήσεών της. Μὲ τὴν συνάντησή της, γιὰ πρώτη φορὰ μὲ ἀρχηγὸ ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, καὶ μάλιστα ἐκτὸς τῶν συνεδριάσεων τῶν ἡγετῶν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, δείχνει ὅτι τὸν ἀναγνωρίζει ὡς τὸν ἔγκυρο συνομιλητὴ τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀντιλήφθηκε τὴν διαφορά, ὅταν ἡ καγκελάριος τὸν δέχθηκε, ὄχι μόνο τυπικὰ στὴν Μάλτα, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔστειλε στοὺς θεσμοὺς γιὰ συνεννόηση∙ γνώριζε ἀπὸ πρὶν τὴν τακτική του, τῆς παρατάσεως τῶν διαβουλεύσεων γιὰ τὴν ἀξιολόγηση καὶ τῆς προκλήσεως μείζονος προβλήματος στὴν Γερμανία κατὰ τὴν προεκλογική της περίοδο. Στοὺς Εὐρωπαίους αὐτὸ καταγράφεται ὡς ἐπανάληψη τοῦ 2015, ἀλλὰ δείχνει ὅτι δὲν θὰ τὸ δεχθοῦν, ἢ ἀλλιῶς ὅτι ἔχουν ἐπεξεργασθεῖ σχέδια γιὰ τὴν ἔγκαιρη ἀντιμετώπισή του∙ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους σχολιάζεται πολὺ εἰρωνικὰ ἡ τακτικὴ αὐτή. Πρὸ διετίας ὁ πρωθυπουργὸς εἶχε ἕνα μεγάλο πλεονέκτημα, τὴν ἀντιμνημονιακή του προπαγάνδα καὶ τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἕνα τρίτο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ πετύχει∙ σήμερα οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν ὅτι οἱ Ἕλληνες τὸν θεωροῦν ὡς τὸν χειρότερο μνημονιακὸ ποὺ πέρασε καὶ ὅτι, μὲ τὴν πολιτική του, ὁδηγεῖ τὴν χώρα σὲ τέταρτο μνημόνιο. Ἡ ἐμμονή του στὴν συγκρουσιακὴ μὲ τὴν Εὐρώπη στάση -ἔστω καὶ μὲ τὴν ἀντισώυμπλε καὶ ἀντιταμείου μορφή-, δὲν βρίσκει ἀντίκρυσμα οὔτε στὴν Ἑλλάδα, καὶ περισσότερο στὸ κόμμα του, ὅπως φάνηκε στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή, οὔτε στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ δὲν τὸν σώζει ἀπ’ τὴν λογοδοσία, παρὰ τὴν καθιστᾶ χειρότερη. Ἑπομένως αὐτὸ ἑρμηνεύεται ὡς ἐκπλήρωση ὑποχρεώσεων πρὸς τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους.

Ἡ ἐπιστράτευση καὶ τῆς πολιτικῆς πολώσεως στὸ ἐσωτερικό, στὴν ὁμιλία του στὴν Κ.Ε, δείχνει ὅτι δὲν ἔχει καὶ μεγάλη ἐμπιστοσύνη στὴν ἀντιγερμανική του ἐπιλογή∙ ψαρεύει καὶ στὰ θολὰ νερὰ τῶν μικρῶν κομμάτων, ἴσως καὶ κάτι μαζέψει κι ἀπὸ κεῖ. Ὡς τακτικὴ κίνηση δὲν εἶναι κακή, διότι διαπιστώνει, καὶ τὸ ὁμολογεῖ μάλιστα ἐμμέσως, ὅτι ἡ διαρροὴ τῶν πασοκογενῶν ἔχει σχεδὸν ὁλοκληρωθεῖ καὶ ἀκολουθοῦν καὶ οἱ παλιοὶ ἀριστερογενεῖς∙ ἄλλωστε ζήτησε τὴν ἐπαναπροσέγγιση μὲ τὰ κομματικὰ στελέχη καὶ ὑποσχέθηκε τὴν πάταξη τῆς διαφθορᾶς καὶ τὴν τιμωρία, ὄχι μόνο ὅσων ἐπιδίδονται σὲ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ ὅσων τὴν σκέπτονται, ὅπως τὶς μυστικὲς ἐπαφὲς μὲ ξένες τράπεζες! Τὸ ἐὰν πείθει εἶναι ἄλλο ζήτημα κι ὁλοφάνερα δὲν πείθει, ὅπως τὸ ἐπιβεβαίωσε τὸ ΠΑΣΟΚ μὲ τὴν ἀπάντησή του, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι μικροί∙ τὴν πλήρη πολιτικὴ μοναξιά του ζεῖ, ὄχι μόνο ἀπ’ τὰ ἄλλα πολιτικὰ κόμματα, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Τὸ πόσοι τοῦ ἀπομένουν πιστοί, θὰ τοὺς μετρήσει τὴν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν, ὅταν θὰ ἐπικρέμαται καὶ ἡ δαμόκλειος σπάθη τῆς λογοδοσίας, τότε θὰ φανεῖ πόσοι βουλευτὲς καὶ κομματικὰ στελέχη συμπαρίστανται∙ οἱ δημόσιες ἀντιδράσεις τῶν περισσοτέρων, καὶ κυρίως οἱ ἰδιωτικὲς ἐκμηστυρεύσεις τους, δείχνουν πολλά. Θὰ ἀπολαύσει γιὰ πολὺ πολὺ καιρὸ τὴν μοναξιά του ὁ Ναπολεοντίσκος…

Ἡ κοινωνικὴ ἔκρηξη καὶ ἡ κομματική του κατακραυγὴ ἀποδεικνύονται ὁ χειρότερος οἰωνὸς γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο∙ οἱ δημόσιες ἐμφανίσεις τοῦ ἴδιου καὶ ὅλων τῶν ὑπουργῶν καὶ βουλευτῶν του ἔχουν «ἀπαγορευθεῖ», ὅπου κι ἂν πάνε τοὺς παίρνουν μὲ τὶς πέτρες. Ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς ἐπιτείνεται κι ἀπ’ τὴν μαζικὴ ἐκροὴ κεφαλαίων, τὴν ὁποία οἱ ἔγκυροι τραπεζικοὶ τὴν θεωροῦν χειρότερη κι ἀπὸ ἐκείνη τοῦ 2015∙ οἱ μεγάλες τράπεζες ἔχουν διακόψει τὴν χρηματοδότηση μὲ κεφάλαια κινήσεως, ἀκόμη καὶ στὶς ὑγιεῖς ἐπιχειρήσεις ἢ σὲ ὅσες ἔχουν ἀξιολογήσει ὡς βιώσιμες. Οἱ προοπτικὲς μάλιστα γιὰ παράταση τῆς ἀβεβαιότητος μέχρι τὸ Φθινόπωρο καὶ τὶς γερμανικὲς ἐκλογὲς ἔχει προκαλέσει ἀνατριχίλα στὴν ἀγορά∙ ὅσες μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις εἶχαν διατηρήσει τὴν ἕδρα τους στὴν Ἑλλάδα, γιὰ πατριωτικοὺς καὶ ἄλλους λόγους, ἤδη ἑτοιμάζονται νὰ μετακινηθοῦν στὶς γειτονικὲς χῶρες ἢ στὴν Κύπρο. Τὰ φαινόμενα αὐτὰ δὲν προκαλοῦν μᾶλλον ἀνησυχία στὴν κυβέρνηση, παρὰ τὸ ὅτι καταγράφονται στὶς Βρυξέλλες καὶ στὸ Βερολίνο καὶ ἐπισημαίνονται στὶς εὐρωπαϊκὲς ἐκθέσεις∙ οἱ ὑπουργοὶ κάνουν πώς δὲν καταλαβαίνουν κι ἀποφεύγουν τὶς ἀπαντήσεις, σὰν νὰ μὴν τοὺς ἀφοροῦν. Αὐτός, σύμφωνα μὲ ἔγκυρους παρατηρητὲς καὶ γνῶστες τῶν πραγμάτων, εἶναι ὁ κυριώτερος λόγος ποὺ πείθει τοὺς Εὐρωπαίους, ὅτι ἄλλα εἶναι τὰ βαθύτερα κίνητρα τοῦ Μεγάρου Μαξίμου∙ οἱ ὑπερατλαντικὲς ἐξαρτήσεις μετροῦν.

Στὴν διεθνῆ συγκυρία προστίθενται καὶ οἱ ἀντιδράσεις ἐπωνύμων τρίτων, πολὺ χαρακτηριστικὲς μάλιστα∙ δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε τὸ γεγονὸς ὅτι, οἱ ἀτλαντικοὶ οἰκονομολόγοι καὶ ὁ τύπος τους τὴν ἑπταετία, κατηγοροῦσαν τοὺς Ἕλληνες καὶ μόνο ὡς ὑπεύθυνους γιὰ τὴν κρίση καὶ τύχη τους, μὲ πολὺ ἀπαξιωτικὰ λόγια, γιὰ τεμπέληδες Ἕλληνες κι ἕνα σωρὸ ἐπιθετα ἐνῶ τώρα ζητοῦν τὴν συμπόνια ὅλων πρὸς ἐμᾶς. Δηλαδή, αἰφνιδίως ξεπετάχθηκε ἡ ἀγάπη τους γιὰ ἐμᾶς καὶ ξέχασαν τὰ ὅσα μᾶς ἔλεγαν καὶ ὅσα ἰσχυρίζονταν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ χαρακτῆρας μας, μὲ τὸ νὰ ἐπικαλοῦνταν ἀκόμη καὶ τὴν τουρκοκρατία∙ ὁπωσδήποτε κάτι ἄλλο ὑποκρύπτει ἡ στάση τους, τὴν ἀνοχὴ ἀπέναντι στὸν Ναπολεοντίσκο καὶ τὸν διακαῆ πόθο τους νὰ συντελέσει στὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, ἔστω κι ἂν χρεωκοπήσει ἡ Ἑλλάδα. Διαφαίνονται αὐτὰ μεταξὺ τῶν γραμμῶν ἀπὸ ὅποιον ξέρει νὰ διαβάζει σὲ βάθος τὰ κείμενα∙ περισσότερο τὰ μελετοῦν αὐτὰ οἱ Εὐρωπαῖοι οἱ ὁποῖοι καὶ καθορίζουν ἀναλόγως τὴν πολιτική τους, ὅπως τὸ ἔδειξε ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ. Ἑδραιώνεται πλέον σὲ ὅλους τους ἡ πίστις ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἰσχυρότερη δυνατὴ συνοχὴ γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς Εὐρωζώνης, μεσαῖες καταστάσεις εἶναι ἀπορριπτέες∙ γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπιλέγουν τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ γιατὶ ἐκπροσωπεῖ τὸ γνήσιο εὐρωπαϊκὸ κόμμα στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ ἔχει σαφὲς καὶ ἐφαρμόσιμο πρόγραμμα ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση.