Τὰς ἑαυτῶν πόλεις οὕτως

Στὴν κακομεταχείριση ὑπὸ τῶν Λακεδαιμονίων τῶν συμμαχικῶν τους πόλεων ἀναφέρεται ὁ Ἰσοκράτης εἰς τὸν «Πανηγυρικόν» του, ἐνῶ κατηγοροῦσαν τοὺς Ἀθηναίους γιὰ αὐταρχικότητα κατὰ τὴν ἡγεμονία τους∙ ἄλλωστε ὁ Πελοποννησιακὸς πόλεμος εἶχε ἀφορμὴ αὐτὲς τὶς κατηγορίες, ἔστω κι ἂν μετὰ ἀποδείχθηκε τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τῆς σπαρτιατικῆς ἐξουσίας. «Εἶτ’ οὐκ αἰσχύνονται τὰς ἑαυτῶν πόλεις ἀνόμως διαθέντες καὶ τῆς ἡμετέρας ἀδίκως κατηγοροῦντες»∙ ἔπειτα δὲν ἐντρέπονται τὶς ὑπὸ τὴν ἡγεμονία τους πόλεις ἔτσι παράνομα νὰ τὶς διοικοῦν καὶ νὰ κατηγοροῦν ἀδίκως τὴν δική μας. «Ἀλλὰ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ περὶ τῶν δικῶν καὶ γραφῶν τῶν ποτε παρ’ ἡμῖν λέγειν τολμῶσιν»∙ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς δίκες καὶ τὶς ἀγωγὲς ποὺ τότε ἔγιναν σὲ ἐμᾶς τολμοῦν νὰ ὁμιλοῦν. Εἶχε ἀρχίσει ἡ παρακμὴ τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας τὸ 386, ὅταν ἐγράφετο ὁ λόγος καὶ ὁ φιλόσοφος καλλιεργοῦσε τὸ κλίμα γιὰ τὴν δεύτερη ἀθηναϊκὴ ἡγεμονία.