Ὁρόσημο ἐκπληρώσεως τῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεων

Σὲ ὁρόσημο ἐκπληρώσεως τῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεών του μετατρέπεται τὸ Σκοπιανὸ γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο∙ ἡ μειοδοσία του στὸ ὄνομα εἶναι δεδομένη, ἄλλο τὸ ὅτι δὲν θὰ ἐκπληρωθεῖ, λόγῳ τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρῶτο δεῖγμα τῆς ὁποίας εἶναι τὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ρήξη μὲ τὴν Νέα Δημοκρατία, ἔστω κι ἂν τὰ ἄλλα κόμματα, ὑποτονθορίζουν κάτι ἀόριστο καὶ ἀκατάληπτο ἀπ’ τὸν κόσμο. Ἡ ἐξέγερση ἐκλαμβάνεται ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη, ὡς ἡ τελευταία σταγόνα ποὺ ξεχειλίζει τὸ ποτῆρι τῆς ἀγανακτήσεως κατὰ τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης∙ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους ὅμως καταγράφεται καὶ ἡ σαφέστατη διαφοροποίηση τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτική. Θὰ βρίσκεται στὸ Νταβός, ἀλλὰ γιὰ τὴν συνάντηση μὲ τὸν Σκοπιανὸ πρωθυπουργὸ καὶ τὴν ἐθνικὴ μειοδοσία κι ὄχι, γιὰ τὴν κοινὴ ἐμφάνιση μετὰ τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος γιὰ αὐτόνομη διεθνῆ πολιτικὴπαρουσία τῆς Εὐρωζώνης∙ στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες ἔχει καταγραφεῖ ἡ πρόσδεσή του στὸ ἀμερικανικὸ ἅρμα καὶ γι’ αὐτὸ ἀποφεύγουν τὴν ἔκφραση γνώμης γιὰ τὶς διαπραγματεύσεις στὸ Σκοπιανό, ἀλλὰ ἐπιμένουν στὴν τήρηση τῆς συμφωνίας τοῦ Βουκουρεστίου. Οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν, ἀνεξαρτήτως τῆς πορείας τῶν οἰκονομικῶν μας, ὅτι οἱ πρῶτες ἐξετάσεις τῆς πολιτικῆς τους ἑνοποιήσεως δίδονται στὰ ἑλληνικὰ σύνορα∙ ἐὰν ὑποχωρήσουν καταρρέει ἡ διεθνὴς αὐτόνομη παρουσία τους.

Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀντιληφθεῖ, παρὰ τὴν λογοκρισία τῆς δουλικότατης διαπλοκῆς, ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι δὲν ταυτίζονται μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς στὸ Σκοπιανό∙ τὸ δείχνουν ὅτι δὲν ἐπείγονται γιὰ τὴν ἔνταξη τοῦ κρατιδίου στὸ ΝΑΤΟ, καὶ φυσικὰ στὴν προοπτικὴ γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἄλλωστε, ἔχουν τὸν Ναπολεοντίσκο κυριολεκτικὰ στὸ περιθώριο, ἀφοῦ ἔχει πολλοὺς μῆνες νὰ συναντηθεῖ μὲ Εὐρωπαῖο ἡγέτη κατ’ ἰδίαν στὰ Εὐρωσυμβούλια, ὅπου γίνονται καὶ οἱ πολλὲς ζυμώσεις∙ ἀντιθέτως ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ σὲ κάθε σύνοδο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ κόμματος βρίσκει τὴν εὐκαιρία καὶ ἀνταλλάσσει ἀπόψεις μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Ἡ ἀπομόνωση γίνεται χειρότερη, καθὼς τὸν ἀφήνουν ἔκθετο καὶ στὰ οἰκονομικά∙ ἡ ἔγκριση ἀπ’ τὸ Γιουρωγουόρκινκγκρουπ τῆς τρίτης ἀξιολογήσεως ἔγινε, μὲ τὴν ὑποσημείωση, ὅτι θὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ θέσπιση τῶν προαπαιτουμένων μέχρι τὶς 22 Φεβρουαρίου, ἀρκετὰ προσβλητικὸ γιὰ κάθε κυβέρνηση, ἔστω κι ὡς διατύπωση, ἀλλὰ οἱ Συριζαῖοι, «δὲν ἔχουν τσίπα». Ἡ προσπάθεια ἀποκτήσεως σχέσεων μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ναυάγησε στὴν πράξη, παρὰ τὴν ἐπίσκεψή του τὸ Φθινόπωρο στὴν Ἀθήνα∙ στοὺς Εὐρωπαίους, πέρα ἀπ’ τὰ οἰκονομικά, μετράει ἡ ἐνεργὸς συμμετοχὴ στὴν διαδικασία τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως καὶ ἡ ταχεῖα προώθηση τῶν μεταρρυθμίσεων. Ἡ κυβέρνηση δὲν ὑποβάλει οὐδεμία πρόταση γιὰ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, ἐνῶ συστηματικὰ καθυστερεῖ τὴν ἀπορρόφηση τῶν κοινοτικῶν κονδυλίων γιὰ ψηφιακὴ τεχνολογία, στὴν ὁποία ἀναμένουν τὴν παρουσία μας…

Ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ τους μηχανισμοῦ καταγράφηκε καὶ στὴν σύνοδο τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅπου δὲν μετεῖχαν ὅλοι, ἀλλὰ ἀρκετοὶ ἀπεῖχαν συνειδητὰ καὶ τὸ ἔδειξαν∙ ἀκόμη καὶ οἱ ἐργαζόμενοι στὸ κομματικό τους ραδιόφωνο, «Στὸ Κόκκινο», προχώρησαν σὲ παρέμβαση διαμαρτυρίας, ζητώντας τὴν ἐπαναπρόσληψη τῶν ἀπολυθέντων καὶ καταβολὴ τῶν καθυστερημένων τους∙ ὁ ἀριστερὸς ΣΥΡΙΖΑ ἀποδεικνύεται ὁ χειρότερος ἐργοδότης, οὔτε στὸν μαῦρο καπιταλισμὸ δὲν γίνονταν αὐτά. Πάντως μερικὲς πληροφορίες λένε ὅτι, ἡ αἴθουσα τοῦ ξενοδοχείου, ὅπου μίλησε ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν ἔναρξη τῆς συνόδου, ἀλλὰ δὲν ἔμεινε νὰ ἀκούσει τοὺς ἄλλους ὁμιλητές, οὔτε ἔκλεισε τὶς ἐργασίες του, ὅπως συμβαίνει πάντοτε, ἦταν γεμάτη ἀπὸ ὑπαλλήλους καὶ ἀστυνομικοὺς μὲ πολιτικά∙ οἱ ἴδιες πληροφορίες διερωτῶνται γιὰ τὸ ποιοὶ ψήφισαν τελικὰ τὸ ψήφισμα. Ἡ σύνοδος ἐπιβεβαίωσε τὴν πλήρη ἀνυπαρξία στελεχῶν στὴν Κουμουνδούρου, καθὼς καὶ οἱ ἔμμισθοι ἔχουν διαρρεύσει, διότι ἔχουν νὰ πληρωθοῦν κανὰ χρόνο, κι ἡ ψυχή τους ξέρει τὸ πῶς ἔκαναν γιορτές, ὅπως τὸ ἔχουμε γράψει πολλὲς φορές∙ ἡ φυγὴ τῶν στελεχῶν θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς παλιοὺς κομματικοὺς ὁριστική, κι ἔχουν διαβιβάσει τὴν ἄποψή τους στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ἀλλὰ ἀποροῦν, γιατὶ δὲν τὴν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τους. Δύο ἑρμηνεῖες δίδουν, ἤτοι τὶς κρύβουν οἱ στενοὶ συνεργάτες τους, εἴτε τὶς παίρνει ὁ πρόεδρος καὶ δὲν τὶς καταλαβαίνει, τόσο ὀλιγόνους ποὺ εἶναι…

Στὰ οἰκονομικὰ ἡ διάψευση, ἢ μᾶλλον ἡ κοροϊδία τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης, εἶναι ἡ χειρότερη στὴν ἐννεατία τῶν μνημονίων∙ ἡ ἀνάπτυξη τὸ 2017 περιορίζεται ἴσως στὰ ὅρια τοῦ προηγουμένου ἔτους, δηλαδὴ γύρω στὴν μισὴ μονάδα, ὅταν ὁ Ναπολεοντίσκος κοκορευόταν, μέχρι ἕναν μῆνα πρίν, ὅτι θὰ ἔχει τὸ δύο μπροστά. Οἱ ἐκτιμήσεις τῶν σοβαρῶν οἰκονομικῶν κύκλων ἦταν ἀπὸ διμήνου, ὅτι ὁδεύει ἡ ἀνάπτυξη ἀρκετὰ κάτω τῆς μονάδος, μετὰ τὴν ὑποχώρηση τοῦ τρίτου τριμήνου στὸ 1,3% καὶ στὴν καθίζηση τῆς ἀγορᾶς στὶς γιορτὲς χειρότερα ἀπὸ πέρυσι, ἀλλὰ στοῦ Μαξίμου, «ἀγρὸν ἠγόραζον»∙ τὸ πρόβλημα εἶναι πολιτικὸ καὶ προσωπικό. Πολιτικό, διότι δὲν ἔχει ἐπαφὴ ὁ πρωθυπουργὸς μὲ τὸν ἔξω κόσμο, «δὲν πατάει Ἑλλάδα ὁ ἄνθρωπος», ὅπως ἐκμυστηρεύονται, ὅσοι ἔχουν συζητήσει μαζί του, ὁπότε ἀνακύπτει τὸ προσωπικὸ πρόβλημα, «δὲν κόβει τὸ μυαλό του», ὅπως λένε στὴν Ἤπειρο. Ἀποδεικνύεται ὅτι καὶ οἱ οἰκονομικοί του ὑπουργοὶ κινοῦνται στὸ ἴδιο μῆκος κύματος∙ ἴσως ἔχουν διαβάσει κάποια ἐκλαϊκευτικὰ φυλλάδια γιὰ τὸν Μάρξ, ἀλλὰ ὄχι τὸν ἴδιο, διότι θὰ διαπίστωναν ὅτι δὲν ἔχουν καμμία σχέση οἱ θεωρίες του μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐποχή, ἂν ἔχουν κάποια μὲ τὸν προηγούμενο καπιταλισμό. Οὔτε δὲ μὲ τὶς ριζικὲς ἀλλαγὲς τῆς ἐποχῆς μας ἔχουν καμμία σχέση, ἐκτὸς ἀπ’ τὴν τοποθέτηση τῶν ἑκατομμυρίων τους σὲ ἐπικερδεῖς ἀξίες…

Ἡ ἀποκοπὴ ὅμως ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ καταγράφεται σὲ δύο πράγματα, στὴν ἐξαγρίωσή του ἀπέναντι στὸν πρωθυπουργὸ καὶ στοὺς ὑπουργούς του, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθοῦν, «τοὺς παίρνουν μὲ τὶς πέτρες», καὶ στὶς δημοσκοπήσεις, ἀνεξαρτήτως τῆς χαλκεύσεώς τους καὶ τῆς μεροληπτικῆς παρουσιάσεώς τους∙ παράδειγμα ἡ τελευταία τοῦ βαθέως ΠΑΣΟΚ καὶ τοῦ θείου βρέφους. Δίδουν στὴν πρόθεση ψήφου, 26% στὴν Νέα Δημοκρατία καὶ 16% στὸν ΣΥΡΙΖΑ, περίπου τὰ ἀναφέρουμε∙ ἀλλὰ κάνουν ἐκτίμηση ψήφου, μὲ ἀναγωγὴ τῶν ἀναποφασίστων, στὰ 35% καὶ 24%, δηλαδή, μισομοιράζουν σχεδὸν τοὺς ἀναποφάσιστους. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει πουθενά, οὔτε στὴν θεωρία τῆς στατιστικῆς, οὔτε στὴν πολιτικὴ ἱστορία∙ συνήθως οἱ ἀναποφάσιστοι πᾶνε στὸ πρῶτο κόμμα, κάτι ποὺ τὸ παραδέχθηκε κι ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσσαλονίκης, κάποιος τοῦ τὸ εἶπε∙ τὸ 2009, ἡ διαφορὰ ἦταν λίγες μονάδες καὶ ἐκτινάχθηκε στὶς ἕνδεκα, ὅπως καὶ τὸ 2015, ἐνῶ οἱ πρωθυπουργοὶ διατηροῦσαν τὴν πρώτη θέση στὴν ἐπιλογὴ τοῦ κόσμου. Φυσικά, αὐτὲς οἱ μεθοδεύσεις δὲν σώζουν τὴν κυβέρνηση, μόνο ἀπαξιώνουν ἀκόμη περισσότερο τὴν ἀπήχηση τῆς διαπλοκῆς, ὅπως φαίνεται κι ἀπ’ τὴν κυκλοφορία τῶν ἐφημερίδων, καὶ τὴν θεαματικότητα τῶν τηλεοράσεων. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἔχει ἕνα ἀδιάσειστο πλεονέκτημα, πέραν τῆς συμπαγοῦς ἑνότητος τῆς παρατάξεώς του, τὴν πάνδημη ὑποδοχή του, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ.