«Πότε θὰ κάνει ξαστεριά…»

Τὸ ἐπαναστατικὸ κρητικὸ τραγοῦδι, «Πότε θὰ κάνει ξαστεριά, πότε θὰ φλεβαρήσει…», γίνεται πάλι ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ παλλαϊκοῦ ξεσηκωμοῦ, κατὰ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξουσίας τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης∙ οἱ παλαιότεροι θυμοῦνται, ὅτι τὸ εἶχαν στὸ στόμα τους πρὸ πεντηκοναετίας καὶ στὸ τέλος τῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας. Τὸ τραγουδοῦν τώρα πλέον, ὄχι μόνο οἱ Κρητικοί, ποὺ ἔφθασαν κατὰ χιλιάδες στὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ ὅλοι οἱ Ἕλληνες∙ ἔχουν καταλάβει οἱ πάντες, ὅτι ὁ ἀγώνας τώρα δὲν γίνεται μόνο γιὰ τὸ τέλος τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἐθνικῆς ἀκεραιότητος. Εἶναι ταυτόσημα αὐτὰ στὴν συνείδηση ὅλων, ἡ μειοδοσία ἐκτείνεται ἀπ’ τὸ Σκοπιανὸ μέχρι τὸ Αἰγαῖο καὶ τὸ Τσάμικο.