Συλλαλητήριο γιὰ Μακεδονία, παλλαϊκὸς ξεσηκωμὸς

Ὁ παλλαϊκὸς ξεσηκωμὸς ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὸ συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία∙ ἡ προσέλευση ἦταν πάνδημη ἀπ’ ὅλες τὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ κραυγὴ μία, «Ἡ Μακεδονία εἶναι ἑλληνική», συμπληρωμένη μὲ τὸ αἴτημα, «Νὰ φύγει ὁ ἀριστερόστροφος φασισμός», καὶ μὲ τοὺς τρεῖς ὕμνους, τὸν «Ἐθνικό», τὸ «Μακεδονία ξακουστὴ» καὶ τὸ «Πότε θὰ κάνει ξαστεριά». Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπέτυχε τὸ ἀκατόρθωτο, συνένωσε ἐναντίον του τοὺς ἀνθρώπους ἀπ’ ὅλες τὶς παρατάξεις, ὅσο κανένας ἄλλος πολιτικός∙ ἕνα μόνο προηγούμενο ἔχει, τὴν ἐξέγερση κατὰ τῆς χούντας, μετὰ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο καὶ τὴν ἀποτυχημένη γενικὴ ἐπιστράτευση, ὅταν ἑκατομμύρια Ἀθηναῖοι εἶχαν κατεβεῖ στοὺς δρόμους, γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας∙ ὅσοι ἔζησαν ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς αἰσθάνονται ὅτι ξυπνοῦν μέσα τους οἱ ἴδιες μνῆμες. Μία εἶναι ἡ μεγάλη διαφορά, ὁ παλλαϊκὸς ξεσηκωμὸς σήμερα προηγεῖται τῆς προδοτικῆς πράξεως τῶν κυβερνώντων κι αὐτὸ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία∙ ἡ εὐαισθησία μας μέτρησε στὶς μέρες μας καὶ ἡ ἀλληλεγγύη ὅλων, παρὰ τὶς χειρότερες στερήσεις ποὺ ἔχουν ὑποστεῖ σὲ περίοδο εἰρήνης. «Φωνὴ λαοῦ, ὀργὴ θεοῦ», λέει ἡ ἀρχαία παροιμία, καὶ ὁ πρωθυπουργὸς ὀφείλει νὰ ἀκούσει τὴν κραυγὴ τοῦ λαοῦ καὶ νὰ φύγει ἀμέσως∙ φυσικά, καταλήγει στὸν σκουπιδοτενεκὲ τῆς ἱστορίας, κατὰ τὸν Μίκη Θεοδωράκη, ἀλλὰ θὰ καταντήσει χειρότερα, ἂν ἀργήσει…

Ὁ ἁπλὸς λαὸς ἔχει ἀντιληφθεῖ τὰ σχέδια τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης κι ἔχει δείξει ἀπὸ διετίας τὴν ἐγρήγορσή του ἀπέναντί της∙ ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ὑπουργοί του, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθοῦν, τοὺς παίρνουν μὲ τὶς πέτρες, αὐτὸ δείχνει τὴν διάθεση ἐξεγέρσεως ὅλων, διότι διαισθάνονται τὴν καταστροφὴ ποὺ ἔρχεται∙ ἡ ἁπλὴ γυναῖκα τῆς γειτονιᾶς δὲν ξεσηκώνεται εὔκολα, ἐνῶ σκουπίζει τὸ πεζοδρόμιο, νὰ κυνηγήσει τὸν πρωθυπουργό, ποὺ περνάει ἀπ’ τὸν διπλανὸ δρόμο, κάτι βαθύτερο κρύβει αὐτό. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἔχει εὐαίσθητες κεραῖες, ἴσως γιατὶ δὲν ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν κόσμο, «δὲν πατάει Ἑλλάδα», καὶ νομίζει ὅτι, ὅλα εἶναι εὔκολα∙ ὅπως ἔφθασε στὴν ἐξουσία, πάνω στὸ καρυδότσουφλο, ἔτσι πιστεύει ὅτι θὰ τὴν διατηρήσει ἐπίσης∙ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅμως ἔχει ζήσει «στὸ πετσί του» τὴν πολιτική του στὴν τριετία αὐτή, ἀφοῦ ἀνέβηκε ὡς ἀνυποχώρητος ἀντιμνημονιακὸς καὶ τελειώνει, ὡς ὁ δουλικότερος μνημονιακὸς πρωθυπουργός, ὅπως διαβεβαίωσε ὁ Τόμας Βίζερ. Πέραν ὅμως ἀπ’ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ έξαθλίωση ἐπιχειρεῖ καὶ τὴν μειοδοσία στὰ ἐθνικά μας θέματα, στὴν Μακεδονία, μὲ παραχωρήσεις ἀπέναντι στοὺς Σκοπιανούς, κατ’ ἐπιταγὴ τῶν Ἀμερικανῶν, ἀλλὰ καὶ στὸ Αἰγαῖο, ὅπου στὰ Ὕμια ναυλοχοῦν τουρκικὰ πολεμικὰ συνέχεια καὶ στοὺς Ἀλβανούς, μὲ τὸ θέμα τῶν Τσάμηδων. Οὔτε ὁ ψυχοπαπποῦς του δὲν τὰ ξεπουλοῦσε ἔτσι…

Στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς χώρας σημειώνονται ριζικὲς ἀνακατατάξεις, καθὼς ἡ ἀριστερά, ὡς ἰδεολογία καὶ πρακτική, καταρρέει∙ στὰ κοινωνικὰ θέματα ἡ κυβέρνηση ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμία εὐαισθησία γιὰ τὰ φτωχὰ στρώματα καὶ γι’ αὐτὸ ἀκολούθησε τὴν φορμπηχτικὴ πολιτικὴ κι ὅχι ἐκείνη τοῦ περιορισμοῦ τῶν δημοσίων δαπανῶν, τῶν μεταρρυθμίσεων καὶ τῆς προσελκύσεως τῶν ἐπενδύσεων. Δὲν ἔγιναν τυχαῖα αὐτά, ἀφοῦ καὶ οἱ ὑπουργοὶ τὸ ὁμολογοῦν τώρα∙ τὸ ἀμερικανικὸ σχέδιο γιὰ χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης ἀκολουθοῦν πιστά. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι εἶναι τόσες οἱ δεσμεύσεις τους πρὸς τοὺς κηδεμόνες τους, ὥστε ἐνδίδουν καὶ στὰ ἐθνικὰ θέματα, διότι στὴν Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη κρίνεται ἡ αὐτόνομη πολιτικὴ παρουσία τῆς Εὐρώπης∙ ἡ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ προϋποθέτει δύο πράγματα, τὴν παρέμβαση τῆς Εὐρωζώνης, δηλαδὴ κυρίως τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Γερμανίας σὲ κρίσιμα διεθνῆ θέματα καὶ τὴν αὐστηρὴ προστασία τῶν συνόρων της. Τὸ πρῶτο ἔγινε σὲ πολλὰ θέματα ἀπέναντι στὴν ἀμερικανικὴ πολιτική, Ἱερουσαλήμ, πυρηνικὰ Ἰράν, Συρία, εἰσβολὴ Τουρκίας σὲ αὐτήν, προάσπιση τοῦ κλίματος καὶ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου∙ αὐτὸ ὅμως ἐπιβάλλει καὶ προστασία τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων, ὅπως τὸ ἔχουν διατρανώσει πολλὲς φορὲς Παρίσι καὶ Βερολίνο, «τὰ ἑλληνικὰ εἶναι εὐρωπαϊκὰ σύνορα…» Καὶ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τὰ προστατεύσουν πάσῃ θυσίᾳ, διότι διαφορετικὰ ὑπονομεύουν τὴν πολιτικὴ ἕνωση τῆς Εὐρωζώνης καὶ τὴν ἐπιβίωση τοῦ εὐρώ.

Ἡ ἐνόχληση μέχρις ἐκνευρισμοῦ τῶν Εὐρωπαίων εἶναι ὁλοφάνερη∙ δὲν ἔχουν κάνει καμμία δήλωση στηρίξεως τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας, ἐνῶ στὸ Νταβὸς τοὺς εἶχαν ἐπιδεικτικὰ ἀγνοήσει, ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ, ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ καὶ ἡ Φρεντερίκα Μογκερίνι, καθὼς δὲν βρῆκαν οὔτε δύο λεπτὰ γιὰ συνάντησή τους μὲ τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τὸν ὑπουργό του Ἐξωτερικῶν. Οἱ ἴδιοι τὰ «προσπέρασαν» αὐτά, εἴτε διότι ἔχουν συνηθίσει στὴν ἀπομόνωση, καθὼς τοὺς ἀποφεύγουν καὶ στοὺς διαδρόμους πλέον οἱ ἄλλοι ἡγέτες, εἴτε διότι εἶναι τόσο δέσμιοι ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς κερδοσκόπους ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ αὐτενεργήσουν∙ ἄλλωστε εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ κρατίδιο συντηρεῖται σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπ’ τὸν Τζὼρτζ Σόρο καὶ τοὺς ὁμολόγους του. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει καταγράψει στὴν συνείδησή του τὶς ὑπερατλαντικὲς ἐξαρτήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, παρὰ τὴν δουλικότατη στήριξή του ἀπ’ τὴν διαπλοκή, ἐπιχώρια καὶ διεθνῆ∙ οἱ ἀντιδράσεις μας εἶναι ἐμφανεῖς μὲ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ τύπου, ἔντυπου καὶ ἠλεκτρονικοῦ, ὄχι μόνο στὰ πλαίσια τοῦ ἐλέγχου του ἀπ’ τὴν κυβέρνηση καὶ τοῦ μηδενισμοῦ τῶν διαφημίσεων, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὴν ἀνγόησή του ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη. Ἐξαφανίσθηκαν παραδοσιακὰ συγκροτήματα, ἐνῶ καὶ ὅσα ἐπιβίωσαν φυτοζωοῦν πλέον, μὲ τὴν ἐξαίρεση ὅσων ἐκ τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐφημερίδων συνεχίζουν τὴν ἔκφραση τῆς ἐλευθέρας γνώμης των.

Ἡ ἀντίστροφη μέτρηση ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ καιρὸ καὶ μόνο ἡ ἔξοδος ἀπομένει στὸν Ναπολεοντίσκο∙ «ὅπως ἔστρωσε, κοιμήθηκε», καὶ τώρα παραμονεύει μόνο ἡ λογοδοσία τὴν ὁποία δὲν θὰ ἀποφύγει, ὅ,τι κι ἂν κάνει. Στὴν πράξη μοναδικοὶ ὑποστηρικτές του εἶναι πλέον, οἱ παρακρατικοὶ μηχανισμοὶ καὶ ἡ διαπλοκή, διότι καὶ πολλοὶ ἀτλαντικοὶ παράγοντες διαφοροποιοῦνται ἀπέναντί του∙ ἡ «ρήξη» τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν μὲ τὸν Μάθιο Νίμιτς, ὅπως καὶ ἡ στήριξή του πρὸς τὸ συλλαλητήριο, μὲ τὴν συνιστῶσα «Πράττω», ἑρμηνεύεται ὡς ἐγκατάλειψη τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀπὸ ἰσχυρὰ ὑπερατλαντικὰ κέντρα. Ἄλλωστε καὶ ὁ ἐδῶ πρεσβευτής της θεωρεῖται πλέον στὴν Οὐάσιγκτον ὡς ἀποτυχημένος στὸν ρόλο τοῦ ἀνθυπάτου∙ εἶχε προβλέψει τὴν ἀνώδυνη παραμονή του στὴν ἐξουσία, «μὲ νέο ἀφήγημα», ὅπως ἔλεγε, καὶ πρόβαλε στοὺς ἀνωτέρους του, ἀλλὰ τώρα διαπιστώνουν, ὅτι εἶναι προβληματικὴ καὶ ἡ πολιτική του ἐπιβίωση, διότι ἔχει χάσει ὁριστικὰ τὶς προσβάσεις του στὴν ἀριστερά, ἢ μᾶλλον καλύτερα ἔχει συμβάλει τὰ μέγιστα στὴν πολιτικὴ ἀπαξίωσή της. Ἔτσι, λέγεται, οἱ Ἀμερικανοὶ σπεύδουν γιὰ ἀναζήτηση νέας ἐκφράσεώς τους∙ εἶχαν προτιμήσει τὸν κουρεμένο, ἀλλὰ τὸν ἄφησαν, διότι δὲν τραβάει, ὁπότε δοκιμάζουν τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν. Ἀλλὰ βλέπουν ὅτι οἱ Ἕλληνες στρέφεται πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὴν Νέα Δημοκρατία, ὡς μοναδικὴ ἐγγύηση καὶ πάλι, μὲ βαθύτατες τὶς εὐρωπαϊκὲς ρίζες της.