Σὲ κατάσταση παρακρούσεως

Σὲ κατάσταση παρακρούσεως βρίσκεται ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ αὐτογελοιοποιεῖται ἀκόμη περισσότερο, μὲ τὴν ἐπιστράτευση τῶν πραιτωριανῶν του κατὰ τοῦ Μίκη∙ ἔχει χάσει κάθε ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα -ἂν τὴν εἶχε ποτέ; διερωτῶνται καὶ φίλα προσκείμενοι πρὸς τὸν ΣΥΡΙΖΑ παλαιότερα- καθὼς ἐκστρατεύει ἐναντίον τοῦ θρύλου τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῶν δημοκρατικῶν ἀγώνων. Ὁ χαρακτηρισμός, «ἀριστερόστροφος φασισμὸς» καὶ «ἐθνομηδενισμός», δὲν ἀπαλείφεται μὲ ὕβρεις, παρὰ μὲ ἀποδεδειγμένους ἀγῶνες στὸ πεζοδρόμιο, στὶς διάφορες φάσεις τῆς μεταπολεμικῆς ἱστορίας μας∙ οἱ αὐλοκόλακες τοῦ Μαξίμου, ἔχουν ἐλάχιστη σχέση μὲ τοὺς δημοκρατικοὺς ἀγῶνες καὶ πολὺ μεγαλύτερη μὲ τὶς ἐργολαβίες τοῦ ψυχοπαπποῦ. Πάντως ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀπέδειξε, ὅτι εἶναι κι αὐτὸς πίσω ἀπ’ τὴν ἀδιαλλαξία τῶν Σκοπίων, μαζὶ μὲ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ἐνῶ ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ τηρεῖ σαφέστατες ἀποστάσεις∙ τὸ πρόβλημα δὲν ἐπιλύεται, μὲ δουλικότατους χειρισμοὺς καὶ προκλητικῆς ἀγνοίας τῆς βουλήσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅπως στὸ συλλαλητήριο.