Σκοπιανὸ καὶ οἰκονομικὰ

Οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ συλλαλητηρίου στὰ οἰκονομικά μας εἶναι ἄμεσες, γιὰ δύο λόγους∙ πρῶτον, ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ κυβέρνηση ἔχει χάσει ἐντελῶς τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ κι ἑπομένως τὴν ψυχολογία γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, καθὼς ἐλάχιστοι πλέον πιστεύουν, ὅτι ἔχει δυνατότητες χειρισμῶν, ὅταν ἐπὶ τριετίαν ὅλα πηγαίνουν χειρότερα∙ δεύτερον, φαίνεται διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ τὸ τέλος της, μὲ ἤρεμο τρόπο, ἂν ἀποχωρήσει ὁμαλῶς ὁ Ναπολεοντίσκος, ἢ συνεπεία κάποιου σοβαροῦ ἀτυχήματος. Στοὺς πολιτικούς μας κύκλους καὶ στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες δὲν δίδουν οὐδεμἰα παράταση ζωῆς, ἐνῶ τὸν ἔχουν θέσει ἀπὸ ἔτους στὴν ἀπομόνωση ὅλοι οἱ ἡγέτες∙ ὁ τρόπος τῆς φυγῆς του ἔχει δευτερεύουσα σημασία καὶ ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὴν προσωπική του στάση, ἂν δείξει θάρρος ἀναλήψεως τῶν εὐθυνῶν του ἢ ἂν προτιμήσει «τὰ παρακάλια καὶ τὰ δάκρυα», ὅπως φαίνεται πιθανώτερο. Δὲν ἔχει παρουσιάσει δείγματα θάρρους, παρὰ δειλίας καὶ παρακλήσεων στὸ μέγιστο.