Ἀντίκτυπος στὴν Εὐρωζώνη

Ὁ ἀντίκτυπος τοῦ συλλαλητηρίου στὴν Εὐρώπη ἦταν ἄμεσος καὶ κατεγράφη μὲ εἰλικρίνεια στοὺς διπλωματικούς της κύκλους, ἀλλὰ μὲ ἄκρα ἐπιφύλαξη στοὺς ἀτλαντικούς∙ οἱ πρῶτες συζητήσεις εἶναι ἡ τήρηση ἀποστάσεων ἀπέναντι στὶς βεβιασμένες κινήσεις τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, στὴν ὁποία δὲν ἔχουν καὶ καθόλου ἐμπιστοσύνη τὴν τριετία τῆς ἐξουσίας της∙ ἀντιθέτως γνωρίζουν ἄριστα τὴν ἱστορία καὶ τὶς θυμικοῦ χαρακτῆρος, ὅπως τὶς ὀνομάζουν αὐτοί, ἀντιδράσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πολλοὶ θυμοῦνται τὸ ’21, ὅταν πίστευαν ὅτι σὲ λίγους μῆνες θὰ κατεπνίγετο ἡ ἐπανάσταση, τὸ ’12-’13, ὅταν προέβλεπαν τὴν σαρωτικὴ νίκη τῶν Βουλγλάρων, ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες, τὸ ἔπος τοῦ ’40, μὲ τὴν πρώτη νίκη κατὰ τοῦ φασισμοῦ∙ τώρα καταγράφουν καλύτερα τὶς ἀποδείξεις λαϊκῆς ἐξεγέρσεως, ὅπως μὲ τὶς συνεχεῖς ἀποδοκιμασίες κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου. Οἱ ἐκτιμήσεις αὐτὲς προστίθενται καὶ στὴν ἀνάγκη προστασίας τῶν ἑλληνικῶν συνόρων ὡς εὐρωπαϊκῶν∙ ἡ αὐτόνομος διεθνὴς εὐρωπαϊκὴ παρουσία τὸ ἐπιβάλλει.