Σκοπιανό, πλῆρες ἀδιέξοδο

Τὸ Σκοπιανὸ ὁδηγεῖται σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο, μετὰ τὴν λαοθάλασσα τῆς Κυριακῆς καὶ τὴν ἀπειλὴ γιὰ ἄλλη μεγαλύτερη, μὲ πολλὲς προεκτάσεις, ἂν δὲν διορθωθεῖ ὁ Ναπολεοντίσκος∙ οἱ Εὐρωπαῖοι θέτουν ὡς προϋπόθεση τὴν συμφωνία σὲ ὅλα μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν φαίνεται πιθανό, διότι καμμία ἀπ’ τὶς δύο κυβερνήσεις δὲν ἔχει τὴν δύναμη ἐπιβάλλειν αὐτὴν στὸν λαό της. Στὴν Ἑλλάδα τὰ πράγματα εἶναι χειρότερα, διότι ἔχουν ἀποθρασυνθεῖ οἱ Τοῦρκοι καὶ οἱ Ἀλβανοὶ καὶ θέτουν συνέχεια νέες ἀπαιτήσεις, χωρὶς καμμία ἀπάντηση ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση∙ οἱ προκλήσεις εἶναι πρωτοφανεῖς στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία, ὅπως γιὰ τὰ «δικαιώματα» τῶν Τσάμηδων καὶ τὴν μόνιμη παραμονὴ τῶν τουρκικῶν πολεμικῶν στὰ Ὕμια. Ἡ χώρα ἔχει καταντήσει κυριολεκτικά, «ξέφραγο ἀμπέλι», ὄχι μόνο μὲ τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμούς, ἀλλὰ καὶ στὰ εὐαίσθητα ἐθνικά μας θέματα∙ τὶς παραμονὲς τῆς καταρρεύσεως τῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας θυμίζουν.