Πρὸς ὁμολογία ἀποτυχίας

Στὴν ἔμμεση καὶ σαφῆ ὁμολογία ἀποτυχίας, τοῦ ἀντιπερισπασμοῦ μὲ τὴν Novartis, συγκλίνουν στὸ Μέγαρο Μαξίμου, μετὰ τὴν γενικὴ κατακραυγὴ γιὰ σκευωρία∙ ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει πάρει ἀκόμη θέση καὶ ταλαντεύεται, διότι ἦταν ἡ προσωπική του παρέμβαση ποὺ ζύγισε, ἀλλὰ συγκάλεσε γιὰ χθὲς νέο Πολιτικὸ Συμβούλιο. Οἱ πρωταγωνιστὲς τοῦ σχεδίου ἔχουν βουβαθεῖ, ἐνῶ οἱ ἀντίπαλοί τους, καὶ εἰσηγητὲς τῆς ἡρωικῆς ἐξόδου μὲ ἐκλογές, ζητοῦν τὴν κεφαλήν τους ἐπὶ πίνακι∙ ἡ στροφὴ πρὸς ἄλλο θέμα, μᾶλλον ἀποκλείεται, ἐπειδὴ κατάλαβαν πώς, ὅ,τι κι ἂν κάνουν, ἀποβαίνει εἰς βάρος τους. «Καὶ τὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἄστρα νὰ κατεβάσουν», ἔλεγε σοβαρὸς δημοσκόπος, δὲν πείθουν πλέον μὲ τίποτε∙ οἱ κάλπες κερδίζουν ἔδαφος, ὄχι ὅτι ὑπάρχει πιθανότητα νὰ τὶς κερδίσουν, αὐτὸ τὸ ἀποκλείουν ὅλοι τους, ἀλλὰ γιὰ νὰ περισώσουν ὅσο γίνεται περισσότερα. Εἶναι ὅμως πολὺ ἀργὰ καί, «μόνο τὰ δάκρυα ταιριάζουν πλέον στὴν Ἠλέκτρα»…