Ἀριστερόστροφος φασισμὸς

Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Μίκη Θεοδωράκη, ὅτι ἡ κυβέρνηση ἀποτελεῖ ἀριστερόστροφο φασισμό, βρῆκε πλήρη ἐπιβεβαίωση προχθὲς στὴν Βουλή, ἀπ’ τὴν στάση τοῦ Ναπολεοντίσκου, χωρὶς διέξοδο πλέον πέραν τῆς κάλπης∙ οὐδεὶς πιὰ τὸν στηρίζει, ἐνῶ καὶ οἱ θερμοὶ ὀπαδοί του στὸν τύπο, τὸν ἀποκαλοῦν ἐνορχηστρωτὴ τῆς σκευωρίας, ποὺ ὅσο γρηγορώτερα φύγει τόσο καλύτερα. Ἀκόμη καὶ οἱ βουλευτές του ἦταν παγωμένοι στὴν Ὁλομέλεια, ἀλλὰ δακρύβρεκτοι καὶ ὀργισμένοι στοὺς διαδρόμους της, συζητώντας μεταξύ τους, ὅτι ὀφείλουν ἀναζητῆσαι διέξοδο∙ φυσικά, αὐτὸ δὲν ἔρχεται μόνο του, οὔτε ἀπὸ ἄτομα, χωρὶς τόλμη καὶ πολιτικοὺς ἀγῶνες, πέραν τῆς κολυμβήθρας τῆς μεταπολιτευτικῆς ἀριστερᾶς. Οἱ ἐκλογὲς προβάλλονται πλέον ἐπιτακτικότερα ἀπ’ τοὺς ἐλαχίστους σοβαροὺς δημοσκόπους γύρω του, ἐνῶ ἡ καμαρίλα ἀποσύρθηκε στὰ ὑπόγεια, διότι ἦταν δικῆς της ἐμπνεύσεως τὸ σχέδιο τοῦ σκανδάλου, ὡς ἀντιπερισπασμὸς στὸ Σκοπιανό. Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι ἡ δειλία καὶ ἡ κατάσταση παρακρούσεως τοῦ προέδρου τους.