Πολιτικὴ ἐξαφάνισις, τρόμος τοῦ Ναπολεοντίσκου

Τὸν τρόμο γιὰ πολιτική του ἐξαφάνιση, μετὰ τὶς συνεχεῖς ἀποτυχίες του ὡς μαθητευόμενος μάγος, ἀρχίζει νὰ διαισθάνεται ὁ Ναπολεοντίσκος∙ αὐτὰ φάνηκε στὸ ΚΥΣΕΑ, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπιστροφή του ἀπ’ τὸ Εὐρωσυμβούλιο, ὅπου βρέθηκε, ὄχι μόνο ἀπομονωμένος πλήρως, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐστηρότατες παρατηρήσεις, ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ τοὺς ἄλλους ἡγέτες. Ὁ τόνος τῆς φωνῆς του, ὅπως μεταφέρεται, ἦταν ἐξαιρετικὰ χαμηλὸς καὶ ἡ προτροπή του γιὰ ἐγκατάλειψη τῆς πολώσεως ἦταν σαφέστατη, παρακλητικὴ μᾶλλον. Τὸ ἂν θὰ τηρήσει τὴν πολιτικὴ αὐτή, εἶναι ἄλλο θέμα, διότι ἔχουν δρομολογηθεῖ οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ στὶς Βρυξέλλες πολλοὶ ἡγέτες τοῦ μίλησαν σὰν μεταβατικὸ στὴν ἐξουσία, κι αὐτὸ τὸ κατάλαβε κι ὁ ἴδιος καὶ τὸ μετέφερε στὸ ΚΥΣΕΑ∙ ὅσοι Εὐρωπαῖοι ἀναφέρθηκαν στὰ σκάνδαλα ἦταν ἀρκετὰ σκωπτικοὶ κι ἔδειχναν, ὅτι δὲν ἔχουν πεισθεῖ ἀπ’ τὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσίασε ἡ κυβέρνησή του, ἐνῶ ἀπέφυγαν συζήτηση γιὰ τὶς λεπτομέρειες. Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο περίπου ἔσπασε τὴν ἀπομόνωσή του καὶ εἶχε πολλὲς συναντήσεις, ἀλλὰ ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ ἦταν παγωμένοι ἀπέναντί του, καὶ περισσότερο ἡ καγκελάριος, ἡ ὁποία ἄφησε καὶ αἰχμές, γιὰ τὶς διαβεβαιώσεις του ὡς πρὸς τὰ Σκόπια∙ ἡ διέξοδος τῶν ἐκλογῶν κρίνεται ὡς μοναδική, ἀλλὰ φέρει καὶ τὴν πολιτική του ἐξαφάνιση, μὲ τὴν κατάσταση ποὺ δημιούργησε.

Οἱ διαφοροποιήσεις στὸ σκάνδαλο Novartis, τοῦ Δημήτρη Πιτσιόρλα καὶ Ἀνδρέα Μιχαηλίδη, θεωροῦνται ὡς ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου ἀπὸ ὅλους∙ ὁ ὑφυπουργὸς ἀνακάλεσε, ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ γνήσιοι ἀριστεροί, ἔχουν πάντα ἕτοιμη τὴν δήλωση μετανοίας καὶ τὴν ἀποκήρυξη μετὰ βδελυγμίας τοῦ ἑαυτοῦ τους, ἀλλὰ ὁ βουλευτὴς Χίου ὄχι, καὶ εἶχε τὴν συμπαράσταση τῶν στελεχῶν του στὴν νῆσο. Μετὰ τὴν διαρροὴ ὅλων σχεδὸν τῶν κομματικῶν στελεχῶν, ἀκολουθοῦν καὶ οἱ βουλευτές∙ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ συνέχεια καὶ τὸ πῶς θὰ ξεσπάσει ἡ ἔκρηξη κανεὶς δὲν δύναται προβλέψαι∙ ὅταν ὡριμάζουν τὰ αἴτια τῶν ἀλλαγῶν, ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἔναρξή τους εἶναι πάντοτε τυχαῖα καὶ ὁ μόνος ποῦ τὴν ἀντιλαμβάνεται τελευταῖος εἶναι ὁ ὑπεύθυνος, ὅπως ὁ ἀπατημένος σύζυγος, τὰ μαθαίνει πάντα τελευταῖος. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι, ἡ φάρα τῶν ὑπογείων τοῦ Μαξίμου δείχνει ὅτι στερεύει ἀπὸ ἰδέες καὶ προτάσεις γιὰ ἀντιπερισπασμούς, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὴν ἔχουν πάρει στὸ ψιλὸ οἱ ὑπόλοιποι, «πάλι νέα σχέδια προτείνετε», ἀπαντοῦν κι ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν τοὺς καλύπτει πλέον, παρὰ ἀκούει τὶς ἀντεγκλήσεις, μὲ τὸ κεφάλι μέσα στὰ χέρια του. Οἱ προειδοποιήσεις τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ τοῦ ΠΑΣΟΚ, γιὰ λογοδοσία, γιὰ πρώτη φορὰ συζητοῦνται στὸ πρωθυπουργικὸ περιβάλλον∙ οἱ νομικοί του σύμβουλοι τοῦ λένε, ὅτι θεμελιώνονται οἱ κατηγορίες…

Στὴν κατάσταση αὐτὴ ὁδηγεῖται σὲ ναυάγιο καὶ ἡ συγκυβέρνηση, καθὼς πολλοὶ ὑπουργοὶ ἐπικρίνουν πολὺ ἄσχημα τὴν παντελῆ ἀπουσία τοῦ συνεταιράκια, στὴν περίοδο τῆς κρίσεως στὰ Ὕμια, καὶ καταδεικνύουν τὴν ἀπροθυμία τους νὰ τὸν στηρίξουν στὴν Βουλὴ στὸ σκάνδαλο μὲ τὴν πώληση βλημάτων στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία∙ οἱ πληροφορίες λένε, ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος παραμένει σκεπτικὸς καὶ δὲν ἀπαντάει στὶς σχετικὲς ἐρωτήσεις. Ἡ ἀπομόνωση ὅμως στὸ ἐσωτερικὸ εἶναι πολὺ χειρότερη, ὅπως φάνηκε καὶ στὴν συζήτηση τῆς Τετάρτης στὸ Κοινοβούλιο∙ οἱ λίγοι βουλευτὲς τῶν μικρῶν κομμάτων καὶ τῶν ἀνεξαρτήτων, ποὺ ἔπαιζαν μὲ τὴν στήριξη τῆς κυβερνήσεως, μὲ μοναδική τους σκέψη τὴν διατήρηση τῶν προνομίων, ὅσο παρατείνεται ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τῆς Βουλῆς αὐτῆς, δείχνουν νὰ ἀλλάζουν γνώμη∙ ἡ ὀργὴ τοῦ κόσμου ἔχει ἀποκορυφωθεῖ καὶ ἡ κατακραυγὴ τῶν δικῶν τους, συγγενῶν καὶ φίλων, ἐπίσης, ὁπότε ὅλα τὰ ξανασκέπτονται. Οἱ ἀποφάσεις πρέπει νὰ ληφθοῦν τὸ συντομώτερο, τοῦ εἰσηγοῦνται οἱ ἐλάχιστοι σοβαροὶ δημοσκόποι σύμβουλοί του, διότι αὔριο ἴσως εἶναι πολὺ ἀργά∙ ἀλλὰ ὁ ἴδιος παραμένει σιωπηλός, χωρὶς καμμία ἀντίδραση κι ὅλοι καταλαβαίνουν πλέον, ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνο γιὰ τὶς καλὲς τὶς μέρες, στὶς δυσκολίες τὰ χάνει καὶ μοιάζει περισσότερο μὲ τοὺς προθύμους τοῦ μιστριοῦ ἐπὶ δικτατορίας, ποὺ γνώριζαν μόνο ἀπὸ ἐργολαβίες καὶ δουλικότατες ὑποκλίσεις…

Ἡ ὕφεση ἔρχεται πλέον στὴν οἰκονομία, ἂν δὲν ἔχει ἐγκατασταθεῖ ἤδη μεγαλοπρεπῶς, ὅπως δείχνουν τὰ στοιχεῖα γιὰ τὸν ρυθμὸ ἀναπτύξεως τοῦ τετάρτου τριμήνου∙ ὅσο καὶ ἂν τὰ καθυστεροῦν, θὰ δοθοῦν στὴν δημοσιότητα, οἱ Εὐρωπαῖοι τὰ γνωρίζουν κι ἔπαψαν κι οἱ σοσιαλιστὲς ἀπὸ καιρὸ νὰ ἐξυπνοῦν τὰ ἐπιτεύγματά μας. Ἡ κίνηση τῆς Moody’s θεωρεῖται περισσότερο ἔνδειξις συμπαθείας πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, παρὰ συμπέρασμα τῆς πορείας τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας∙ ἄλλωστε τὰ ἐπιτόκια τῶν ὁμολόγων μας ἔχουν πάρει καὶ πάλι τὴν ἀνιοῦσα. Ἡ πόλωση τῆς πολιτικῆς ζωῆς καὶ ἡ μειοδοσία στὰ ἐθνικὰ θέματα ἀποτελοῦν πάντοτε τὸ κόκκινο πανὶ γιὰ τοὺς ἐπενδυτές∙ μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια θυμήθηκε ἡ κυβέρνηση τὸν ἀπεγκλωβισμὸ τῆς ἐπενδύσεως στὸ Ἑλληνικό, ἀλλὰ ἡ μεταφορὰ τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν στὸ παλιὸ ἀεροδρόμιο δὲν ἔχει ἀρχίσει ἀκόμη καὶ ἀπαιτεῖ πολλοὺς μῆνες, ἐνῶ οἱ Σκουριὲς παραμένουν ἀνενεργὲς καὶ οἱ ἰδιωτικοποιήσεις τῆς ΔΕΣΦΑ καὶ τῶν ΕΛΠΕ ὑπονομεύονται μὲ διαφόρους τρόπους. Ὁ λόγος εἶναι σαφής, βλέπουν οἱ ὑπουργοὶ καὶ οἱ κυβερνητικοὶ ἀξιωματοῦχοι τὶς ἐκλογὲς ἐπὶ θύραις καὶ μοναδική τους ἔγνοια εἶναι ἡ τακτοποίηση τῶν ἡμετέρων∙ οἱ περισσότεροι ἔχουν πλήρη ἐπίγνωση ὅτι εἶναι χαμένη ἡ παράταξή τους καὶ γι’ αὐτὸ προστρέχουν στὶς ἀπεγνωσμένες κινήσεις τῶν πνγιμένων. Ὅσους μποροῦν ἀπ’ τοὺς δικοὐς τους ἱκανοποιοῦν μὲ κάθε τρόπο.

Ὁ μεγάλος φόβος τοῦ Μεγάρου Μαξίμου εἶναι ἡ ἐκδήλωση μαζικῶν διαδηλώσεων, ὅπως μὲ τὰ δύο συλλαλητήρια σὲ Θεσσαλονίκη καὶ Ἀθήνα∙ ἀλλὰ βλέπουν, ὅτι οἱ ἀντιδράσεις μπορεῖ νὰ προέλθουν κι ἀπὸ δευτερεύουσα ἀφορμή, τώρα ἀναγνωρίζουν ὅτι μπορεῖ νὰ γίνει κι αὐτό. Ἡ ἐξυπηρέτηση τῆς δουλικότατης διαπλοκῆς δὲν ἀποδίδει πλέον, ἐπειδὴ ἡ ἀπήχησή της στὸν ἑλληνικὸ λαὸ εἶναι μηδαμινὴ πιά, ἂν ὄχι ἀρνητική, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὴν κυκλοφορία τῶν ἐφημερίδων καὶ τὴν θεαματικότητα τῶν δελτίων εἰδήσεων∙ ἡ χάλκευση τῶν δημοσκοπήσεων δὲν ἀποδίδει καὶ ἐκθέτει μόνο τοὺς καθοδηγητές τους. Ἡ ἐπαφὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ τὸν κόσμο ἀνάγεται πλέον στὴν προϊστορία, ἐνῶ καὶ οἱ ὑπουργοί, ὅσοι πλησιάζουν τὸν «κόσμο», ἐπιλέγουν αὐστηρὰ ὀργανωμένα ἀκροατήρια, διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων∙ ἡ μετακίνηση τῶν ψηφοφόρων πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία καὶ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη εἶναι μαζικὴ καὶ δὲν ἀμφισβητεῖται κι ἀπ’ τοὺς κυβερνητικούς. Ἀκόμη καὶ ἡ αὐτονομία ὁμολογεῖται τώρα ὡς δεδομένη καὶ συζητεῖται ἡ ἀπόκτηση ἐπαρκοῦς πλειοψηφίας γιὰ ἀλλαγὴ τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου καὶ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, δηλαδὴ οἱ 180 ἕδρες∙ ὅπως τὰ ἔφτιαξε ἡ κυβέρνηση μὲ τὴν ἐθνικὴ μειοδοσία καὶ τὰ σκάνδαλα, ἔχει ὁδηγήσει τὸ ΠΑΣΟΚ σὲ συνεργασία μὲ τὴν Νέα Δημοκρατία, διαφορετικὰ δὲν ἀποκαθάρονται ἀπ’ τὴν σπίλωσή τους. Μόνο ὁ Ναπολεοντίσκος εἶχε αὐτὴ τὴν ἱκανότητα τῆς συνοχῆς διαφορετικῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολιτεύσεως.