Εὐρώπη, ἄλλη παρουσία της

Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα τῆς ἐξόδου τῆς Βρεταννίας ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἀλλάζει τὴν γνωστὴ διεθνῆ παρουσία τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, σὲ περίοδο ριζικῶν ἀνακατατάξεων παγκοσμίως· ἡ ἔνταξη τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τὸ 1973 προσέδωσε στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη τὴν μορφή της στὴ διάρκεια τοῦ ψυχροῦ πολέμου, ἐνῶ μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος καὶ τὴν ἔνταξη στὶς τάξεις της, ὅλων τῶν ἀνατολικοευρωπαϊκῶν κρατῶν, τῆς προσέφερε τὴν πανευρωπαϊκὴ ἐκπροσώπηση. Ἤτοι ὡς Ἕνωση, ἤτοι ἀκόμη περισσότερο ὡς Εὐρωζώνη, ἀπέκτησε τὴν ἰδιαίτερη διεθνῆ ἔκφρασή της, παραλλήλου πρὸς τὸ ΝΑΤΟ, πολιτικὰ καὶ στρατιωτικά, ἀλλὰ καὶ αὐτονόμου οἰκονομικά, μὲ ἀλληλοσυμπλήρωση τῶν ρόλων· ἡ ἀποχώρηση σημαίνει, ὅτι ἡ Εὐρωζώνη ἀποκτᾶ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της, στὴν σκιὰ τῆς ὁποίας βρίσκονται οἱ ὀκτὼ μὴ μετέχοντες ἑταῖροι, ἐνῶ τὸ Λονδίνο ἀναζητάει τὶς σχέσεις μαζί της. Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν καὶ Σὰρλ Μισὲλ ζήτησαν τὴν ἐνίσχυση τοῦ αὐτονόμου ρόλου…