Ἀποστροφὴ ἀπὸ ὀθωμανισμὸ

Στὴν ἀποστροφή του ἀπ’ τὸν ὀθωμανισμὸ φαίνεται ὅτι προστρέχει ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ, ἀγνοώντας ἐπιδεικτικὰ τὶς ἐκκλήσεις τοῦ προέδρου του· στὸ συμπέρασμα αὐτὸ καταλήγουν ἔγκυροι ἀναλυτές, ἑρμηνεύοντας τὰ τελευταῖα γεγονότα. Ὅταν τὸ Φθινόπωρο ἐξήγγειλε τὴν ἐπικείμενη εἰσβολή του στὴν Βορειοανατολικὴ Συρία, γιὰ τὸν ἀφοπλισμὸ τῶν Κούρδων καὶ τὴν ἐγκατάσταση στὴν περιοχή τους τεσσάρων ἑκτομμυρίων προσφύγων, στοὺς δρόμους γίνονταν διαδηλώσεις ὑποστηρίξεως καὶ στὰ σχολεῖα ὀργανώνονταν ἐκδηλώσεις συμπαραστάσεως· λίγους μῆνες μετὰ συμβαίνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ πρῶτον τὸν Ἐκμὲρ Ἰμάμογλου, ὀργανώνει μεγαλειώδη συγκέντρωση κατὰ τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς, ἐνῶ διεθνῶς εἶναι σχεδὸν πλήρως ἀπομονωμένος ὁ πρόεδρος. Πίστεψε, ὅτι μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀθωμανισμοῦ θὰ προκαλοῦσε ἐθνικιστικὴ ἔκρηξη τοῦ λαοῦ του, γιὰ ἀνάκτηση τοῦ παλαιοῦ μεγαλείου· ἀπέτυχεν οἰκτρῶς καὶ ἐξουθενώθη διεθνῶς. Οἱ Ἄραβες ἑνώθηκαν κατὰ ὀθωμανισμοῦ καὶ Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων καὶ οἱ Ρῶσοι ἐξαγριώθηκαν, γιὰ Κριμαία καὶ Τατάρους.