Ἐπιθετικὴ στάση Εὐρώπης

Ἡ παρουσία σύσσωμης τῆς εὐρωπαϊκῆς ἡγεσίας στὸν Ἔβρο καὶ οἱ ἐπικριτικὲς κατὰ τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς στὸ μεταναστευτικὸ δηλώσεις τῶν ἐπισήμων της στὴν Ἄγκυρα, Σὰρλ Μισὲλ καὶ Ζοζὲφ Μπορέλλι, θεωροῦνται ὡς πρώτη ἐπιθετικὴ διπλωματικὴ ἐνέργεια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἔναντι τρίτου, γιὰ καθαρὰ πολιτικὰ θέματα. Στὰ ἑξηνταπέντε χρόνια ἱστορίας της ἡ Ἕνωση περιόριζε τὴν διεθνῆ παρουσία της στὰ οἰκονομικὰ κυρίως, ἐνῶ στὰ πολιτικὰ περιοριζόταν σὲ κοινὴ γραμμὴ μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες· οὐδέποτε εἶχε διαφοροποιηθεῖ ἀπέναντί τους κι οὔτε εἶχε προβεῖ σὲ στρατιωτικὲς ἀσκήσεις, ἐκτὸς τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας. Ὡς θερμοὶ ὑποστηρικτὲς τῆς αὐτονόμου εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς ἐμφανίζονται πλέον καὶ ἑταῖροι, μὲ δεδομένες φιλοατλαντικὲς θέσεις, ὅπως Δανία καὶ Κροατία, ἢ μὲ παραδοσιακὴ οὐδετερότητα, ὅπως Αὐστρία· τὴν διαφοροποίηση τῶν λαῶν της ζεῖ ἡ Εὐρώπη, πρὸς τὴν συνοχή τους καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς ἑνότητός της, ἐντελῶς ἀγνώστου στὴν προηγούμενη πορεία της.