Συρία, κυριαρχία Ρωσίας

Στὴν κυριαρχία τῆς Ρωσίας στὴν Συρία, καὶ κατὰ προέκταση στὴν Λιβύη, ὁδήγησε ἡ ἀνυπόκριτη ὑποτέλεια τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν· ὁ Τοῦρκος πρόεδρος λησμόνησε αἰφνιδίως τὰ ὀθωμανικὰ ὄνειρά του καὶ τὴν ὑπερεθνικὴ ἐπιρροὴ τῆς χώρας του, κι ἔσπευσε ταπεινὰ καὶ ὑποτακτικὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὸ ρωσικὸ σχέδιο, γιὰ κατοχύρωση ὅλων τῶν κατακτήσεων τῶν Σύρων, τὰ ὁποῖα ἰσχυριζόταν ὅτι θὰ ἀνακαταλάβει, ἀλλὰ καὶ τὴν περιπολία στρατιωτῶν του, ὑπὸ τοὺς Ρώσους. Οἱ διπλωμάτες βλέπουν τὴν συνέχιση τῆς σαλαμοποίησης στὸ Ἰντλίμπ, μὲ σταδιακὴ ἀπελευθέρωσή του, ὅπως ἐπιδιώκει τὸ καθεστὼς τῆς Δαμασκοῦ· ὅ,τι ἔγινε στὶς κουρδικὲς περιοχὲς σταδιακὰ ἐπαναλαμβάνεται καὶ στὴν Βορειοδυτικὴ Συρία. Ὑποχρεωτικὰ ἡ Ἄγκυρα θὰ ἀνακαλέσει τοὺς τρομοκράτες μισθοφόρους της ἀπ’ τὴν Λιβύη, ἂν καὶ κάποιες πληροφορίες ἀναφέρουν, τὴν δραπέτευση πολλῶν στὰ στρατεύματα τοῦ Χαλίφα Χαφτάρ, ζητώντας ἄσυλο· δὲν πείθει πλέον οὔτε τοὺς τρομοκράτες, κι αὐτοὶ ἐκδικοῦνται πολὺ ἄσχημα.