Τέλος, εὐημερίας, ἀνοχῆς

Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ διέρχονται περίοδο βαθυτάτων ἀλλαγῶν στὴν καθημερινότητά τους καὶ στὶς πολιτικές τους ἰδεολογίες· ἡ αἴσθηση τῆς εὐημερίας, τοῦ ἐφησυχασμοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς στὶς καταναλωτικές τους ὑπερβολὲς τὸ γνωρίζουν ἄριστα ὅτι ἔχει περάσει ἀνεπιστρεπτί. Καταγράφεται αὐτὸ ὁλοκάθαρα στὸν ἔγκυρο τύπο τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, ἀλλὰ πιὸ ἔντονα στὶς συνομιλίες μὲ τοὺς φίλους στὶς διάφορες χῶρες. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ ἑβδομηνταπέντε χρόνια ποὺ ὁ θάνατος χτυπᾶ τὴν πόρτα τους, χωρὶς νὰ γνωρίζουν, σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, τὸ πῶς πρέπει νὰ ἀμυνθοῦν καὶ γι’ αὐτὸ πιέζουν διαφορετικὰ τὶς κυβερνήσεις τους· οἱ λαοὶ μάλιστα μὲ ἔντονη τὴν αἴσθηση τῆς κυριαρχίας τους μεταπολεμικά, Βρεταννοὶ καὶ Ἀμερικανοί, παρουσιάσουν τὶς ὀλιγώτερες δυνάμεις ἀμύνης καὶ δείχνουν, σὰν νὰ ξυπνοῦν ἀπὸ κάποιον ἐφιάλτη. Ἀντιθέτως, ἄλλοι μὲ πολλὲς ἐμπειρίες κρίσεως καὶ ἰσοπεδώσεως, ὅπως ὁ ἑλληνικός, δείχνουν ὅτι διαθέτουν ἐπαρκῆ ἀντισώματα γιὰ ἔγκαιρη ἀντιμετώπιση τοῦ λοιμοῦ.