Ἔμπρακτη ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη

Ἡ ἔμπρακτη ἐμπιστοσύνη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη αὐξάνεται καθημερινά, καθὼς διαπιστώνεται ὅτι, εἴμαστε ἀπ’ τὶς ἐλάχιστες χῶρες μὲ τὰ λιγώτερα κρούσματα καὶ τὶς ἀνεκτὲς προοπτικὲς ἀντιμετωπίσεως τῆς πανδημίας, μὲ τὶς πιὸ ἀνάλφρες ἐπιπτώσεις· οὐδεὶς σχεδὸν ἔχει ἀντίρρηση γιὰ τὰ αὐστηρὰ μέτρα, τὸ ἀντίθετο μάλιστα, ὅλοι ζητοῦν πολὺ αὐστηρότερα, τόσο κατὰ τὶς δημόσιες παρεμβάσεις τους ὅσο καὶ στὶς ἰδιωτικές τους συζητήσεις. Οἱ Ἕλληνες ἀπέδειξαν, ὅτι ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὴν κυβέρνησή τους κι ἀπέφυγαν τὶς ὑπερβολές, ἐνῶ ἀντιμετώπισαν, μὲ τὸν γνωστό τους σαρκασμό, ὅσους, ἐπωνύμους κυρίως, ἔδειξαν ἀλλοπρόσαλλη συμπεριφορά· οἱ διεθνεῖς ἐκτιμήσεις προβλέπουν, ὅτι, ἂν ἀντέξουμε στοὺς αὐστηρότατους περιορισμοὺς τὶς προσεχεῖς λίγες ἑβδομάδες, εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ περάσουμε τὴν πανδημία μὲ τὶς λιγώτερες δυνατὲς ἐπιπτώσεις. Οἱ συμπατριῶτες μας ποὺ ἐπιστρέφουν ἀπ’ τὶς πληγεῖσες χῶρες μᾶς διαβεβαιώνουν, ὅτι κάναμε πολὺ καλὰ κι ὅτι ἔχουμε «ἄριστα ὀργανωμένο κράτος»· ἡ ἀμοιβαία ἀλληλεγγύη καὶ συμπαράσταση εἶναι ὁλοφάνερη στὶς μέρες μας. Οἱ μεγαλύτεροι θυμοῦνται τὴν ἴδια ἀνάταση ψυχῆς στὴν δεκαετία τοῦ πολέμου, ὅταν ἀνεξαρτήτως τῶν πολιτικῶν διαφορῶν, σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο στὴν γειτονιὰ καὶ στὸ χωριό, ἡ συμπαράσταση ἦταν συνεχὴς καὶ ὁλόπλευρη· εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ στὶς οὐρὲς στὰ πολυκαταστήματα, τηροῦν τὶς ἀποστάσεις τοῦ ἑνὸς μὲ δύο μέτρα, χωρὶς γογγυσμὸ καὶ διαμαρτυρία.

Τὸ δεύτερο χαρακτηριστικὸ εἶναι ἡ πλήρης συμμόρφωση ὅλων μας μὲ ὅσα ζητάει ἡ Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμπέδωση μέσα μας τῆς ἀναντικαταστάτου συμπαραστάσεώς της στὶς κρίσιμες στιγμές. Αὐτὰ διαπιστώνεται, ὄχι μόνο στὸν ἑλληνικὸ, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἄλλους εὐρωπαϊκοὺς λαούς, μὲ ὅσους μάλιστα ἔμειναν ἐκτὸς Εὐρωζώνης νὰ τὸ μετανιώνουν πικρά, ὅπως καταγράφεται στὸν ἔγκυρο τύπο τους· Ἡ Εὐρωζώνη γίνεται αἰσθητή, σὲ δύο τουλάχιστον τομεῖς· πρῶτον, στὴν ὑλικὴ καὶ τεχνικὴ βοήθεια γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κοροναϊοῦ, ὅπως καὶ στὴν ἠθικὴ συμπαράσταση, ποὺ μετράει πάρα πολὺ ἐπίσης· δεύτερον, στὴν οἰκονομικὴ βοήθεια γιὰ τὴν ἀνεκτικὴ λειτουργία τῆς οἰκονομίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νόσου, ὅσο καὶ γιὰ τὴν προετοιμασία της, γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα. Ἡ αἴσθηση τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς διαχέεται στὴν γηραιὰ ἤπειρο, ὅσο σὲ καμμία ἄλλη περίοδο τῆς ἑξηκονταπενταετίας τῆς ἱστορίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως· πάντοτε οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φυσικὲς καταστροφὲς ἐπιφέρουν τὴν ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας τῶν λαῶν, πολὺ περισσότερο μάλιστα, ὅταν λαμβάνουν τὴν μορφὴ τῆς θεομηνίας. Ὁ μετὰ τὴν πανδημία Εὐρωπαῖος θὰ εἶναι ἄλλος ἄνθρωπος, χωρὶς οὐδεμία σχέση μὲ τὸν ἐφησυχασμένο καὶ ἐσωστρέφεια τῆς μεταπολεμικῆς ἐποχῆς· οἱ Ἕλληνες τοὺς ἔχουμε προσφέρει καὶ κάτι ἄλλο, τὴν αἴσθηση προστασίας τῶν ἐξωτερικῶν συνόρων τους. Τὸ ἀπέδειξαν αὐτὸ μετὰ χαρᾶς ἐμπράκτως καὶ ἀποτελεσματικῶς στὸν Ἔβρο.

Στὸ ἐσωτερικὸ ὁ Ἕλληνας εἶναι κάποιος ἄλλος πλέον, ἐντελῶς ξένος πρὸς τὸν προκάτοχό του, μὲ λησμονημένες καὶ ἀπωθημένες τὶς προηγούμενες πολιτικὲς διαιρέσεις του· ὅσα κόμματα δὲν τὸ καταγράφουν αὐτό, θὰ τὸ πληρώσουν ἀκριβά. Ὁ κόσμος ἐπικροτεῖ καὶ ἐφαρμόζει μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ χωρὶς κανέναν δισταγμὸ τὰ μέτρα τῆς κυβερνήσεως, ἐπειδὴ τὰ θεωρεῖ τὰ ἄκρως ἀπαραίτητα, γιὰ τὶς συνθῆκες λοιμοῦ· ἔστω κι ἂν δὲν ἔχει ζήσει ἡ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ τὶς σκληρὲς συνθῆκες τοῦ πολέμου, ἔχει ἀκούσει ἀπ’ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς παπποῦδες πολλὰ κι ἀρκετὰ γιὰ νὰ τὰ ἐνσωματώσει μέσα του. Ἡ μόνη μορφὴ κοινωνικῆς ἐπικοινωνίας εἶναι πλέον οἱ οὐρὲς στὰ πολυκαταστήματα, ὅπου κι ἀπ’ τὴν ἀποστάση τοῦ ἑνὸς δύο μέτρων λέγονται πολλά· οὔτε μία ἀναφορὰ δὲν γίνεται στὶς προηγούμενες πολιτικὲς διαφωνίες, παρὰ ἡ ἐπικρότηση τῶν αὐστηρῶν μας μέτρων. Ὡς σκιὰ μᾶς σκεπάζει τὸ παράδειγμα τῆς Ἰταλίας, ἐνῶ ἀκούγονται μὲ μαῦρες σκέψεις κι ἰδιαίτερη προσοχὴ οἱ συμβουλὲς τῶν γιατρῶν μας στὸ ἐξωτερικὸ καὶ μεταφέρονται στὶς ἀραιὲς οὐρες· ἕνας τρίτος θὰ ἔλεγε, ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος λαός, μὲ ἐκεῖνον πρὸ ἑνὸς ἢ περισσοτέρων ἐτῶν. Ὅσοι πολιτικοὶ δὲν καταγράφουν τὶς βαθύτατες αὐτὲς διεργασίες στὸν ἑλληνικὸ λαό, θὰ βρεθοῦν στὸ περιθώριο χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν. Ὁ λαϊκισμὸς καὶ ἡ δημαγωγία ἀποκρούονται ὡς ἐφιαλτικὴ ἀνάμνηση.