Εὐρώπη, ἀναγκαία σύγκλιση

Ἡ σύγκλιση τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν στὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση τοῦ κοροναϊοῦ εἶναι δεδομένη ἀπὸ ὅλες, ὅσο βαθιὲς κι ἂν εἶναι οἱ διαφωνίες τους· ἕνα πρᾶγμα θεωρεῖται ἀπαγορευτικό, ἡ τελικὴ διαφωνία, ἐπειδὴ οἱ συνέπειές της θὰ εἶναι τραγικὲς γιὰ τὴν γηραιὰ ἤπειρο, δὲν θὰ ὑπάρχουν νικητὲς καὶ ἡττημένοι. Οἱ πυρετώδεις διαβουλεύσεις συνεχίζονται, μὲ κύρια διαφωνία, τὸν ἔλεγχο τῶν δημοσίων δαπανῶν κατὰ κράτος, ἀφοῦ ἡ ἔκδοση εὐρωομολόγου σημαίνει ἀνάληψη κοινῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἐξόφλησή του· τὸ προηγούμενο τῆς διαθέσεως κατὰ βούληση τῆς εὐρωπαϊκῆς βοηθείας εἶχε δραματικὰ ἀποτελέσματα, μὲ κορυφαῖο τὰ μνημόνια σὲ τέσσερες ἑταίρους, μὲ τὸ ἑλληνικὸ χειρότερο καὶ πιὸ διδακτικό. Κοινὴ βάση συνεννοήσεως εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς ἐντάξεως τῆς ἑνιαίας κοινωνικῆς πολιτικῆς στὴν δημοσιονομικὴ πολιτικὴ τῆς Εὐρωζώνης· ἡ σύσταση τῶν μηχανισμῶν ἐλέγχου συζητεῖται στὶς σκληρὲς διαπραγματεύσεις, μὲ αἴσιο τέλος μᾶλλον. Ἄλλωστε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ταυτισμένη μὲ μαραθώνιες διαβουλεύσεις.